in English soon
Την τελευταία μέρα του Ιανουαρίου και με το σπίτι ακόμα γεμάτο μπαλόνια.. εδέησα επιτέλους να γράψω για τα γενέθλιά μου..
in English soon
Το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος μας βρήκε στο χωριό.. Και ήταν τόσο γεμάτο... που οι φωτογραφίες είναι ελάχιστες...(συγκριτικά με τις χιλιάδες που βγάζω κάθε φορά..χαχαχα)
Ήταν γεμάτο με παιχνίδια στον κήπο...
Παρασκευή, Ιουνίου 09, 2017
4
σχόλια
Σεπτέμβριος χωρίς Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης... δεν γίνεται...
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή.. ήταν κοσμοϊστορικό γεγονός.. που το περιμέναμε με αγωνία κάθε χρόνο... Ιδίως τότε που είχε μέσα και το λούνα παρκ!!!
Βόλτα στην έκθεση σήμαινε σάντουιτς με λουκάνικο και παγωτό.. παιχνίδια και καινούρια γκατζετάκια... ένα σωρό διαφημιστικά δωράκια.. και περπάτημα... πολύ περπάτημα για να δούμε όλα τα περίπτερα...
Ακόμα και τώρα που όλα έχουν αλλάξει... μια βόλτα στην έκθεση είναι κάτι που το κάνουμε κάθε χρόνο... Πλέον και μαζί με το Νικόλα.
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή.. ήταν κοσμοϊστορικό γεγονός.. που το περιμέναμε με αγωνία κάθε χρόνο... Ιδίως τότε που είχε μέσα και το λούνα παρκ!!!
Βόλτα στην έκθεση σήμαινε σάντουιτς με λουκάνικο και παγωτό.. παιχνίδια και καινούρια γκατζετάκια... ένα σωρό διαφημιστικά δωράκια.. και περπάτημα... πολύ περπάτημα για να δούμε όλα τα περίπτερα...
Ακόμα και τώρα που όλα έχουν αλλάξει... μια βόλτα στην έκθεση είναι κάτι που το κάνουμε κάθε χρόνο... Πλέον και μαζί με το Νικόλα.
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 24, 2016
4
σχόλια
in English soon
Κοίτα να δεις που τελικά τα τρελοκόριτσα (η Μαρίνα Little Box of Luv , Τέσση, My little blog, η Γιάννα, Όταν γεννήθηκα ξανά, η Αντωνία, Crazytourists Blogging, η Μάρθα Martha is Blogging, η Ρεγγίνα mamareggina, η Δέσποινα The smell of Mommy , η Βασιλική Οι μικρές μου στιγμές η Μάγδα Κάθε μέρα γονείς , η Μαρία shabby mommy και η Γιώτα blog-o-logies) με καταφέρανε κι εμένα να μπω στο παιχνίδι...
59 +1 μικρά ή μεγάλα, σημαντικά ή ασήμαντα πράγματα για μένα.. λοιπόν.. ή ένας άλλος τρόπος να γνωριστούμε καλύτερα.
Κοίτα να δεις που τελικά τα τρελοκόριτσα (η Μαρίνα Little Box of Luv , Τέσση, My little blog, η Γιάννα, Όταν γεννήθηκα ξανά, η Αντωνία, Crazytourists Blogging, η Μάρθα Martha is Blogging, η Ρεγγίνα mamareggina, η Δέσποινα The smell of Mommy , η Βασιλική Οι μικρές μου στιγμές η Μάγδα Κάθε μέρα γονείς , η Μαρία shabby mommy και η Γιώτα blog-o-logies) με καταφέρανε κι εμένα να μπω στο παιχνίδι...
59 +1 μικρά ή μεγάλα, σημαντικά ή ασήμαντα πράγματα για μένα.. λοιπόν.. ή ένας άλλος τρόπος να γνωριστούμε καλύτερα.
- Έχω γεννηθεί στην Αθήνα.
- Από τότε έχω μετακομίσει 8 φορές (Αθήνα-Μήλος-Βόλος-Θεσσαλονίκη) και ετοιμαζόμαστε για την 9 φορά.
- Επειδή το blog μου λέγεται two boys and Hope, πολλοί νομίζουν οτι έχω 2 παιδιά.. Όχι..όχι.. μόνο το Νικόλα.. Το δεύτερο αγόρι είναι ο άντρας μου (από αυτά που δεν θα μεγαλώσουν ποτέ..)
- Δεν μπορώ με τίποτα τις εξετάσεις αίματος.. 9 στις 10 φορές ζαλίζομαι και λιποθυμάω.. (γι'αυτό και πάντα πάω μαζί με κάποιον άλλον..συνήθως με τη μαμά μου)
- Δεν μπορώ με τίποτα να κοιμηθώ μόνη μου στο κρεββάτι. Έχω ξεμάθει..
- Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι μην πάθει κάτι ο Νικόλας..
- Ο δεύτερος μεγαλύτερος είναι να μην πάθω κάτι εγώ και δεν τον δω να μεγαλώνει και να κάνει δική του οικογένεια.
- Αγαπώ τόσο πολύ τα ταξίδια αλλά από τότε που έμεινα έγκυος δεν κατάφερα να πάω πουθενά..
- Δεν βλέπω ελληνική τηλεόραση εδώ και πολλά χρόνια. Μόνο ξένες ταινίες και σειρές..
- Είμαι εντελώς γκατζετάκιας.. Η τεχνολογία είναι το καλύτερό μου.
- Όταν ήμουν 2,5 χρονών (μέναμε στη Μήλο τότε) την ώρα που η μαμά μου τάιζε τον αδερφό μου, άνοιξα την πόρτα κι έφυγα βόλτα μόνη μου. Με ψάχνανε σε όλο το νησί και τελικά με βρήκανε να τραγουδάω με ένα κλαδί στο χέρι, σε μια γειτονιά πιο πάνω.
- Για 7 χρόνια δούλευα φωτογράφος στα νυχτερινά μαγαζιά/ μπουζούκια της Θεσσαλονίκης. Έχω δει από κοντά οτι μεγάλο όνομα έχει ποτέ περάσει από την πόλη και έχω αυτόγραφα και φωτογραφίες από όλους.
- Έχω πολύ καλή μνήμη. Θυμάμαι σχεδόν τα πάντα.. (ακόμα κι όταν μερικές φορές κάνω πως δεν τα θυμάμαι)
- Μου αρέσει να πηγαίνω μόνη μου στα μαγαζιά για ψώνια. Το απολαμβάνω περισσότερο και αγχώνομαι λιγότερο.
- Διαβάζω πάρα πάρα πάρα πολύ γρήγορα.
- Είμαι βιβλιοφάγος. Στη βιβλιοθήκη του δήμου με ξέρουν από μικρή και έχω βγάλει κάρτες σε όλο το σόι για να τα δανείζομαι όλα και μόνο, εγώ.
- Κάνω συλλογή από γραμματόσημα. (είχα και συλλογή με τηλεκάρτες αλλά δεν επέζησε.. ενώ τις αλληλογραφίες μου τις έχω ακόμη)
- Στην εφηβεία μου αλληλογραφούσα με 18 παιδιά από όλο τον κόσμο.. Σταδιακά το σταματήσαμε όλοι το σπορ και χαθήκαμε.
- Το αγαπημένο μου χρώμα είναι το γαλάζιο. Ότι έχει αποχρώσεις γαλαζοτυρκουαζ θαλασσομπλε... ΠΡΕΠΕΙ να το αποκτήσω!!
- Ο αγαπημένος μου καφές είναι με γεύση φουντούκι.
- Η Σαντορίνη είναι το νησί των ονείρων μου. Έχω πάει 3 φορές και τη λατρεύω.
- Οι στενοί φίλοι μου μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ο άντρας μου με κοροϊδεύει γι'αυτό.
- Όταν αγχώνομαι πολύ με πιάνουν κρίσεις πανικού.
- Αγαπάω τα κινούμενα σχέδια και τις ταινίες του Disney.
- Για 4 χρόνια έπαιζα ένα on line παιχνίδι με μάγους , το Wizard 101. Είχα φάει τρελό κόλλημα και έπαιζα ακόμα κι όταν ήμουν έγκυος. (ανυπομονώ να το ξεκινήσουμε με το Νικόλα)
- Η Νέα Υόρκη είναι ο ταξιδιωτικός προορισμός των ονείρων μου.
- Έχω κάνει εγχείριση σκωληκοειδίτη όταν ήμουν στο γυμνάσιο.
- Στην εγκυμοσύνη μου πήρα 30 κιλά και ντρέπομαι που το λέω.. αλλά είναι ακόμα πάνω μου.
- Όταν ήμουν μικρή δεν έτρωγα με τίποτα μακαρόνια. Τώρα τρελαίνομαι.
- Είμαι εντελώς μα εντελώς ατσούμπαλη και απρόσεχτη με αποτέλεσμα να πέφτω και να χτυπάω συνέχεια. Είμαι γεμάτη μελανιές (και μελανιάζω κι εύκολα!!!)
- Η καινούρια αγαπημένη μου συνήθεια είναι να ακούω τα αγαπημένα μου βιβλία σε μορφή audiobοοks πριν με πάρει ο ύπνος.
- Βαριέμαι εύκολα.
- Έχω αγοράσει μια μικρή ραπτομηχανή και το μοναδικό πράγμα που έχω ράψει ήταν η πρώτη αποκριάτικη στολή του Νικόλα. (ελπίζω φέτος να τη βγάλω από το κουτί της)
- Έχω μυωπία από την πρώτη γυμνασίου αλλά δεν ήθελα με τίποτα να φοράω γυαλιά. Έβγαινα λοιπόν βόλτα -ο γκάβακας με μυωπία 3 χωρίς τα γυαλιά μου- και δεν έβλεπα ούτε τη μύτη μου. (Πλέον έχω 4,50 και φλερτάρω την εγχείριση με Laser)
- Μέχρι το λύκειο (οκ και λίγο αργότερα..χμμμ.. και μερικές φορές ακόμα και τώρα..) έτρωγα τα νύχια μου. Κακιά κακιά κακιά συνήθεια.
- Κάπνιζα σχεδόν 2 πακέτα τσιγάρα τη μέρα αλλά έχω να το βάλω στο στόμα μου από την εγκυμοσύνη μου.
- Μισώ μισώ μισώ το πρωινό ξύπνημα. Σηκωνόμουν για το σχολείο πάντα 10 λεπτά πριν χτυπήσει το κουδούνι και στο πανεπιστήμιο δεν έπαιρνα ποτέ πρωινά μαθήματα.
- Με τον άντρα μου (αγόρι #2) είμαστε μαζί 13 χρόνια.
- Δεν αντέχω τη γκρίνια, τη μιζέρια και την τσιγκουνιά.
- Είμαι πολύ πολύ πεισματάρα και εγωίστρια.
- Θέλω να κερδίζω.. πάντα.. σε όλα.. Ο μόνος που αφήνω να με κερδίσει με μεγάλη χαρά είναι ο Νικόλας.
- Εμπιστεύομαι πολύ εύκολα και ανοίγομαι στους άλλους εξίσου εύκολα.. Αλλά αλίμονό σου αν με προδώσεις ή εκμεταλλευτείς την εμπιστοσύνη και την καλοσύνη μου. (Μπορώ να γίνω τούρκος και μισητός εχθρός.)
- Θυμώνω πολύ εύκολα και το ίδιο εύκολα ξεθυμώνω.
- Είμαι σούπερ αισιόδοξο και χαμογελαστό άτομο.
- Στην εφηβεία μου έβλεπα πάρα πολλά και αιματηρά θρίλερ. Τώρα άμα δω αίμα.. σωριάζομαι..χαχαχαχα
- Μου αρέσουν περισσότερο οι γάτες από τους σκύλους. (Είχα και τα δυο μεγαλώνοντας.)
- Είμαι σούπερ ευσυγκίνητη. Ήμουν από παλιά αλλά από την εγκυμοσύνη και μετά παραέγινε το κακό.. Κλαίω με τα πάντα.. Ιδιαίτερα με κάτι τρυφερές διαφημίσεις και βιντεάκια που κυκλοφορούν. Σνιφ σνιφ..
- Μισώ τα ψέμματα..
- Δεν μπορώ να αντισταθώ σε οτιδήποτε γλυκό.
- Το αγαπημένο μου άρωμα είναι Dolce & Gabbana Light blue.
- Όταν παντρεύτηκα ήμουν τριών μηνών έγκυος αλλά χόρευα πάνω στα τραπέζια. Best party ever!!
- Είμαι πολύ ετοιμόλογη παρόλο που μερικές φορές θα έπρεπε να σκέφτομαι καλύτερα αυτά που λέω.
- Όταν κάτι με ενοχλεί.. θα σκάσω αν δεν το πω. Κι αν δεν το πω την ίδια στιγμή , θα το σκέφτομαι όλη τη νύχτα και θα στριφογυρνάω.
- Θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος και καλύτερη μαμά.
- Οι δουλειές του σπιτιού δεν είναι ότι καλύτερο θέλω να κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου. Γίνονται γιατί έτσι πρέπει να γίνει.
- Θα ήθελα να είμαι περισσότερο οργανωτική και οργανωμένη. Το προσπαθώ όμως.
- Δεν μπορώ να κρατήσω ζωντανό λουλούδι με τίποτα.. (ευτυχώς που και που έρχεται η πεθερά μου η πρασινοχέρα και μας τα σώζει από βέβαιο θάνατο)
- Είμαι μαζώχτρα...Μαζεύω τα πάντα και δεν πετάω τίποτα , με την προοπτική ότι κάποια στιγμή θα το χρειαστώ/χρησιμοποιήσω/διορθώσω. Κατά καιρούς όμως, με πιάνει κάτι τις και κάνω κάτι εκκαθαρίσεις άλλο πράγμα.
- Ένα φεγγάρι είχα ασχοληθεί και με το scrapbooking αλλά είναι ακριβό χόμπι το άτιμο..
και τέλος φοβάμαι (δεν θέλω με τίποτα να πάω.. πρέπει να είμαι του θανατά) τους γιατρούς και απεχθάνομαι τα νοσοκομεία... Δεν θέλω ούτε απ' έξω να περνάω. Και προτιμώ να έχουμε σχέση από μακριά κι αγαπημένοι αν και δυστυχώς δεν συμβαίνει πάντα αυτό.
60 μικρές λεπτομέρειες που με κάνουν αυτό που είμαι... και χαίρομαι που είχατε την ευκαιρία να με γνωρίσετε καλύτερα.
60 μικρές λεπτομέρειες που με κάνουν αυτό που είμαι... και χαίρομαι που είχατε την ευκαιρία να με γνωρίσετε καλύτερα.
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 06, 2016
32
σχόλια
Τρίτη, Φεβρουαρίου 02, 2016
26
σχόλια
Πέμπτη, Οκτωβρίου 29, 2015
30
σχόλια
Τρίτη, Αυγούστου 11, 2015
29
σχόλια
in English soon
Το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος είχαμε ξεμείνει στην πόλη.. Κυρίως γιατί μια αγαπημένη φίλη βάφτιζε το γιό της την τελευταία Κυριακή του Μαΐου και δεν θέλαμε να λείψουμε.. Κι ύστερα ήμασταν και οι δυο μας με το Νικόλα (ο μπαμπάς του έλειπε εκτός για δουλειά.. ) οπότε μείναμε στο σπίτι μας και διασκεδάσαμε μόνοι μας. (πως;; δείτε εδώ..)
Τη Δευτέρα όμως καθώς γυρνούσαμε από το σούπερ μάρκετ.. και σκεφτόμουν τι να κάναμε.. λέω.. "Νικόλα.. θέλεις να πάμε θάλασσα;;" "Ναι!!! " φώναξε.. Κι αυτό ήταν όλο.. Αφήσαμε τα ψώνια κι ετοιμαστήκαμε άρον άρον..
Τα περισσότερα πράγματα για τη θάλασσα είναι στο χωριό.. μιας και εκεί συνήθως ξεκινάμε με τα μπάνια.. Αλλά ευτυχώς είχα φέρει μαγιό. Όμως.. ούτε τσάντα.. ούτε ψάθα.. ούτε πετσέτες ... Αλλά τι πειράζει;;
Ευτυχώς είχα μια τσάντα του ικεα και έριξα μέσα μερικές πετσέτες του μπάνιου.. την κουβέρτα για το πικ νικ, καπέλα, αντιηλιακά, κριτσίνια, χυμούς, νερά και το κουβαδάκι του Νικόλα μαζί με μερικά παιχνίδια που έχουμε πάντα στο σπίτι.. (ευτυχώς). Πάλι καλά που είχα κι ένα σωσίβιο..
Ευτυχώς είχα μια τσάντα του ικεα και έριξα μέσα μερικές πετσέτες του μπάνιου.. την κουβέρτα για το πικ νικ, καπέλα, αντιηλιακά, κριτσίνια, χυμούς, νερά και το κουβαδάκι του Νικόλα μαζί με μερικά παιχνίδια που έχουμε πάντα στο σπίτι.. (ευτυχώς). Πάλι καλά που είχα κι ένα σωσίβιο..
Και ξεκινήσαμε...Έτσι.. χωρίς πρόγραμμα και χωρίς πολλές ετοιμασίες... Με κατεύθυνση την Επανωμή και τον Ποταμό της.
Σε όλη τη διαδρομή ο Νικόλας στο πίσω κάθισμα έβγαζε αλαλαγμούς χαράς και τραγουδούσε...
Κι όταν φτάσαμε δεν κρατιόταν..
Εννοείται οτι κολυμπήσαμε και οι οι δύο.. και μάλιστα πολλές φορές.. Και ναι!! Το νερό ήταν παγωμένο... αλλά το Νικόλα δεν τον ένοιαζε.. οπότε τι να κάνω η μάνα.. πήρα θάρρος κι εγώ.. χαχαχα!!
Με το κουβαδάκι του παραμάσχαλα να ψάχνει θησαυρούς στην άμμο...
Παρασκευή, Ιουνίου 05, 2015
15
σχόλια
in English soon
Τη Δευτέρα στις 27 είχα γενέθλια.. 36 χρόνια σ' αυτή τη γή..36 ολόκληρα κι όμως νιώθω καμιά φορά λες κι είμαι 16 ή 26...χαχα..Κοινότυπο αλλά θα το πω...Μα πως περνάει έτσι γρήγορα ο καιρός...Μερικές φορές νομίζω οτι δεν θα προλάβω να κάνω τίποτα... κι άλλες φορές οτι έχω όλο το χρόνο του κόσμου... 36... Όχι δεν με πειράζει που μεγαλώνω...Γι' αυτό και τα γιορτάζω...Με την τούρτα μου με τα κεράκια μου και με όσους αγαπώ.. Υπάρχει τίποτα καλύτερο ;;
Τα τελευταία χρόνια δεν τα γιορτάζω με πανηγυρικούς εορτασμούς και τυμπανοκρουσίες όπως άλλοτε..Όμως την τούρτα μου δεν την ξεχνάω..κι ας την αφήνω πάντα τελευταία στιγμή..
Τη Δευτέρα στις 27 είχα γενέθλια.. 36 χρόνια σ' αυτή τη γή..36 ολόκληρα κι όμως νιώθω καμιά φορά λες κι είμαι 16 ή 26...χαχα..Κοινότυπο αλλά θα το πω...Μα πως περνάει έτσι γρήγορα ο καιρός...Μερικές φορές νομίζω οτι δεν θα προλάβω να κάνω τίποτα... κι άλλες φορές οτι έχω όλο το χρόνο του κόσμου... 36... Όχι δεν με πειράζει που μεγαλώνω...Γι' αυτό και τα γιορτάζω...Με την τούρτα μου με τα κεράκια μου και με όσους αγαπώ.. Υπάρχει τίποτα καλύτερο ;;
Τα τελευταία χρόνια δεν τα γιορτάζω με πανηγυρικούς εορτασμούς και τυμπανοκρουσίες όπως άλλοτε..Όμως την τούρτα μου δεν την ξεχνάω..κι ας την αφήνω πάντα τελευταία στιγμή..
Παρασκευή, Ιανουαρίου 31, 2014
48
σχόλια
in English soon
Αγαπητό 2013,
το ξέρω δεν φταις εσύ για αυτήν την κατάσταση...Κι ας σε λένε γρουσούζικο επειδή τελειώνεις σε 13. Άλλωστε και το 2012 δεν ήταν και ιδιαίτερα τυχερό..Άλλοι φταίνε, το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε που δεν βλέπω να αλλάζουνε τα πράγματα.. Ή κι αν αλλάξουνε, πολύ φοβάμαι πως δεν θα είναι για το καλύτερο.. Ξέρω.. Ξεκίνησες με κάθε καλή πρόθεση κι εμείς σε δεχτήκαμε με κάθε καλή διάθεση..παρά τις προλήψεις λόγω του αριθμού σου...Τα είπαμε αυτά.. Όμως κάπου στην πορεία στράβωσε η κατάσταση.. Ξέρω δεν φταις εσύ για όλα τα άσχημα που μας συνέβησαν..
το ξέρω δεν φταις εσύ για αυτήν την κατάσταση...Κι ας σε λένε γρουσούζικο επειδή τελειώνεις σε 13. Άλλωστε και το 2012 δεν ήταν και ιδιαίτερα τυχερό..Άλλοι φταίνε, το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε που δεν βλέπω να αλλάζουνε τα πράγματα.. Ή κι αν αλλάξουνε, πολύ φοβάμαι πως δεν θα είναι για το καλύτερο.. Ξέρω.. Ξεκίνησες με κάθε καλή πρόθεση κι εμείς σε δεχτήκαμε με κάθε καλή διάθεση..παρά τις προλήψεις λόγω του αριθμού σου...Τα είπαμε αυτά.. Όμως κάπου στην πορεία στράβωσε η κατάσταση.. Ξέρω δεν φταις εσύ για όλα τα άσχημα που μας συνέβησαν..
Κυριακή, Δεκεμβρίου 29, 2013
28
σχόλια
in English soon
Κυριακάτικη βόλτα στο λιβάδι..Κι όταν λέμε Λιβάδι δεν εννοούμε το original πράσινο αγροτεμάχιο αλλά ένα χωριό λίγο πιο έξω από τη Θεσσαλονίκη..Χτες λοιπόν είχε την ετήσια γιορτή κάστανου.. Κι εμείς που πετάμε τη σκούφια μας για γιορτές και πανηγύρια (εγώ δηλαδή..χεχε) σκέφτηκα να πάμε να δούμε..
Αυτή τη φορά πήγαμε οι τρεις μας..εγώ, ο Αντώνης και ο Νικόλας. Πρώτη στάση : Παιδική χαρά..
Κυριακάτικη βόλτα στο λιβάδι..Κι όταν λέμε Λιβάδι δεν εννοούμε το original πράσινο αγροτεμάχιο αλλά ένα χωριό λίγο πιο έξω από τη Θεσσαλονίκη..Χτες λοιπόν είχε την ετήσια γιορτή κάστανου.. Κι εμείς που πετάμε τη σκούφια μας για γιορτές και πανηγύρια (εγώ δηλαδή..χεχε) σκέφτηκα να πάμε να δούμε..
Αυτή τη φορά πήγαμε οι τρεις μας..εγώ, ο Αντώνης και ο Νικόλας. Πρώτη στάση : Παιδική χαρά..
Δευτέρα, Νοεμβρίου 04, 2013
20
σχόλια
in English soon
Τα Πετροκέρασα είναι ένα χωριό λίγο πιο έξω από τη Θεσσαλονίκη... Μια ώρα δρόμος από τη δυτική Θεσσαλονίκη που μένουμε εμείς.. Σήμερα είχαν γιορτή κάστανου..και μιας που κι εμείς πετάμε τη σκούφια μας για εκδρομή... ξεκινήσαμε πρωί πρωί (κατά τις 11 δηλαδή..) για να δούμε τι παίζει...
Το χωριό μικρό, με τη γραφική πλατεία και τους πλακόστρωτους δρόμους..και τους τεράστιους πλάτανους..
Τα Πετροκέρασα είναι ένα χωριό λίγο πιο έξω από τη Θεσσαλονίκη... Μια ώρα δρόμος από τη δυτική Θεσσαλονίκη που μένουμε εμείς.. Σήμερα είχαν γιορτή κάστανου..και μιας που κι εμείς πετάμε τη σκούφια μας για εκδρομή... ξεκινήσαμε πρωί πρωί (κατά τις 11 δηλαδή..) για να δούμε τι παίζει...
Το χωριό μικρό, με τη γραφική πλατεία και τους πλακόστρωτους δρόμους..και τους τεράστιους πλάτανους..
Κυριακή, Οκτωβρίου 20, 2013
33
σχόλια
In English soon
Αγαπάμε τις βόλτες..Ιδιαίτερα τώρα που ο καιρός είναι ακόμα καλός και μπορούμε να βγαίνουμε..Την Κυριακή που μας πέρασε πήγαμε στην Αμερικάνικη Γεωργική σχολή για την ετήσια εκδήλωση της iwog. Είχαμε πάει και πέρυσι και μας άρεσε..Βέβαια οι περισσότερες δραστηριότητες ήταν για μεγαλύτερα παιδιά αλλά κι εμείς τουλάχιστον απολαύσαμε το πράσινο...ακούσαμε παραμύθι, ο Νικόλας δοκίμασε το χόκεϊ μαζί με το μπαμπά του..
Αγαπάμε τις βόλτες..Ιδιαίτερα τώρα που ο καιρός είναι ακόμα καλός και μπορούμε να βγαίνουμε..Την Κυριακή που μας πέρασε πήγαμε στην Αμερικάνικη Γεωργική σχολή για την ετήσια εκδήλωση της iwog. Είχαμε πάει και πέρυσι και μας άρεσε..Βέβαια οι περισσότερες δραστηριότητες ήταν για μεγαλύτερα παιδιά αλλά κι εμείς τουλάχιστον απολαύσαμε το πράσινο...ακούσαμε παραμύθι, ο Νικόλας δοκίμασε το χόκεϊ μαζί με το μπαμπά του..
Τετάρτη, Οκτωβρίου 09, 2013
20
σχόλια
in English soon
Πριν από οτιδήποτε άλλο..θέλω να σας ευχαριστήσω όλες ρε κορίτσια για το ενδιαφέρον..για τα απίστευτα συγκινητικά σχόλια...για την παρουσία σας εδώ..για την ανυσηχία σας για μένα..Δεν μπορώ να βρω τα κατάλληλα λόγια για νας σας ευχαριστήσω..Δεν ξέρω αν υπάρχουν καν..Πάντως ευχαριστώ...Όπως και να 'χει..Και για να μην ανησυχείτε άλλο..Θέλω μόνο να πω οτι είμαι μια χαρά..Κι εγώ και τα ψυχολογικά μου.. Οτι είμαι επιτέλους στη Θεσσαλονίκη..και το γεγονός και μόνο οτι είμαι σπίτι μου..είναι απίστευτα χαλαρωτικό..Και ότι όποια άλλη δυσκολία έρθει θα αντιμετωπιστεί πάραυτα με χαμόγελο..Άλλωστε ο καλός ο καπετάνιος-καπετάνισσα, στη φουρτούνα φαίνεται..εεε;;;
Και επειδή η προηγούμενη ανάρτηση - εξομολόγηση είναι απίστευτα συναισθηματική και στενάχωρη...και μιας που επιτέλους αλλάξαμε εποχή και μπήκαμε στο φθινόπωρο... Θέλω να σας δείξω και τις όμορφες στιγμές του καλοκαιριού μας..Έτσι για να αφήσουμε τα άσχημα στο χτες...(και κυριολεκτικά και μεταφορικά..)
Οπότε πάμε να δούμε κάτι όμορφο..Δηλαδή...το Νικόλα!!!
με το καινούριο μπουρνούζι του...και το αγαπημένο του νεροπίστολο..για φέτος!!
Γιατί το καλοκαίρι μας ήταν πραγματικά δύσκολο αλλά είχε και όμορφες στιγμές..
Είχε παιχνίδια στην φουσκωτή πισίνα στο μπαλκόνι..μαζί με την αγαπημένη του ξαδέρφη...
Είχε και βουτιές στη θάλασσα...
Είχε και παιχνίδια στην άμμο...
Βουτιές στη πισίνα με το μπαμπά..
αλλά και με τη μαμά...
Είχε βόλτες με φίλους..που ήρθαν να μας φτιάξουν τη διάθεση...(Ευχαριστούμε πολύ Βασούλα και Μανώλη και Θόδωρε..)
Είχε πολλά - μα πάρα πολλά- γλειφιτζούρια..σε κάθε χρώμα και σε κάθε γεύση...
Είχε αγκαλιές με τη μαμά...
αλλά και με το μπαμπά..
Είχε μουτράκια γεμάτα κρουασάν σοκολάτα...
Είχε τρέξιμο στις πρασινάδες ..
..κάτι ελάχιστες στιγμές ελευθερίας (για να πιει η μαμά το καφέ της και να διαβάσει καμιά σελίδα από το βιβλίο της..)
Είχε μουσική παιδεία...
Είχε πολύ μα πάρα πολύ Νικόλα...
Πριν από οτιδήποτε άλλο..θέλω να σας ευχαριστήσω όλες ρε κορίτσια για το ενδιαφέρον..για τα απίστευτα συγκινητικά σχόλια...για την παρουσία σας εδώ..για την ανυσηχία σας για μένα..Δεν μπορώ να βρω τα κατάλληλα λόγια για νας σας ευχαριστήσω..Δεν ξέρω αν υπάρχουν καν..Πάντως ευχαριστώ...Όπως και να 'χει..Και για να μην ανησυχείτε άλλο..Θέλω μόνο να πω οτι είμαι μια χαρά..Κι εγώ και τα ψυχολογικά μου.. Οτι είμαι επιτέλους στη Θεσσαλονίκη..και το γεγονός και μόνο οτι είμαι σπίτι μου..είναι απίστευτα χαλαρωτικό..Και ότι όποια άλλη δυσκολία έρθει θα αντιμετωπιστεί πάραυτα με χαμόγελο..Άλλωστε ο καλός ο καπετάνιος-καπετάνισσα, στη φουρτούνα φαίνεται..εεε;;;
Και επειδή η προηγούμενη ανάρτηση - εξομολόγηση είναι απίστευτα συναισθηματική και στενάχωρη...και μιας που επιτέλους αλλάξαμε εποχή και μπήκαμε στο φθινόπωρο... Θέλω να σας δείξω και τις όμορφες στιγμές του καλοκαιριού μας..Έτσι για να αφήσουμε τα άσχημα στο χτες...(και κυριολεκτικά και μεταφορικά..)
Οπότε πάμε να δούμε κάτι όμορφο..Δηλαδή...το Νικόλα!!!
με το καινούριο μπουρνούζι του...και το αγαπημένο του νεροπίστολο..για φέτος!!
Γιατί το καλοκαίρι μας ήταν πραγματικά δύσκολο αλλά είχε και όμορφες στιγμές..
Είχε παιχνίδια στην φουσκωτή πισίνα στο μπαλκόνι..μαζί με την αγαπημένη του ξαδέρφη...
Είχε και βουτιές στη θάλασσα...
Είχε και παιχνίδια στην άμμο...
Βουτιές στη πισίνα με το μπαμπά..
αλλά και με τη μαμά...
Είχε βόλτες με φίλους..που ήρθαν να μας φτιάξουν τη διάθεση...(Ευχαριστούμε πολύ Βασούλα και Μανώλη και Θόδωρε..)
Είχε πολλά - μα πάρα πολλά- γλειφιτζούρια..σε κάθε χρώμα και σε κάθε γεύση...
Είχε αγκαλιές με τη μαμά...
αλλά και με το μπαμπά..
Είχε μουτράκια γεμάτα κρουασάν σοκολάτα...
Είχε τρέξιμο στις πρασινάδες ..
..κάτι ελάχιστες στιγμές ελευθερίας (για να πιει η μαμά το καφέ της και να διαβάσει καμιά σελίδα από το βιβλίο της..)
Είχε μουσική παιδεία...
Είχε πολύ μα πάρα πολύ Νικόλα...
Καλό μήνα λοιπόν...και καλό φθινόπωρο σε όλους μας...
Και μακάρι οι όμορφες καλοκαιρινές στιγμές μας να μας δώσουν δύναμη για το χειμώνα που έρχεται..
φιλιά...
Ελπίδα
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 01, 2013
14
σχόλια
In English soon
Αυτή την ανάρτηση την είχα στο μυαλό μου όλο το καλοκαίρι..Αλλά κάθε φορά που πλησίαζα το πληκτρολόγιο ..σα να μην άντεχα να γράψω..Δεν μου βγαίναν οι σκέψεις..οι λέξεις.. Κι ακόμα και τώρα που γράφω δεν είμαι σίγουρη αν στο τέλος θα πατήσω το κουμπί της δημοσίευσης ή θα την κρατήσω για μένα..
34 καλοκαίρια στη ζωή μου..34 καλοκαίρια και κάθε ένα ξεχωριστό και μοναδικό..και υπέροχο..Με μόνη εξαίρεση εκείνο που χάσαμε τον παππού μου πριν από 23 χρόνια.Και το φετινό...Το 35ο της ζωής μου..Ένα χαμένο καλοκαίρι ήταν το φετινό...Κι αν εξαιρέσεις το Νικόλα και μερικές αναλαμπές...Αυτό το καλοκαίρι ούτε το κατάλαβα..
Ήταν ίσως που ξεκίνησε στραβά..ίσως που ήταν απλά η συνέχεια ενός απίστευτα κουραστικού και μοναχικού χειμώνα..Ένα ψυχοφθόρο καλοκαίρι στη θέση ενός ψυχοφθόρου χειμώνα..Σαν ένας κύκλος..Μίζερος και κουραστικός που δεν ανοίγει να φύγεις..
Δεν ήταν αυτό που περιμέναμε όταν κατεβήκαμε στο χωριό για το καλοκαίρι..Νομίζω οτι όλοι μας είχαμε κάτι άλλο στο μυαλό μας..Και σίγουρα ήταν για όλους μας το χειρότερο καλοκαίρι..Όχι τόσο από θέμα δουλειάς (..γιατί το μαγαζί πήγε αρκετά καλά για πρώτη φορά..) όσο από θέματα συναισθηματικής φύσεως υποθέτω..
Γενικά δεν ήμουν καλά ψυχολογικά το τελευταίο διάστημα.. Ο δύσκολος χειμώνας, η ανεργία, η γκρίνια, η μοναξιά, η απογοήτευση, οι εντάσεις... και ήρθε κι αυτό το καλοκαίρι και με αποτελείωσε.. Όχι οτι δεν έκανα κι εγώ λάθη ή λάθος επιλογές..Και βρέθηκα ξαφνικά μόνη στο σπίτι με το Νικόλα..όλη τη μέρα...και όλη τη νύχτα..ενώ όλοι οι άλλοι ήταν στην ταβέρνα..Χώρις αυτοκίνητο μέσα στην ερημιά... Μόνη μου..Χωρίς έναν άνθρωπο να μιλήσω..Να τρέχω πίσω απο το Νικόλα..Πάλι καλά που είχα κι αυτόν..
Να σκέφτομαι πολλά..Πολλά και μίζερα και δυσάρεστα..Να σκέφτομαι οτι δεν είμαι καλά..Οτι νιώθω εγκλωβισμένη σε ένα σώμα που δεν είμαι εγώ..σε ένα κόσμο που δεν είμαι ο εαυτός μου..Ο δυναμικός, αισιόδοξος, χαρούμενος εαυτός μου..Σε καταστάσεις που δεν έχω επιλέξει και δεν θέλω να βρίσκομαι..Οτι νιώθω μόνη..Μόνη και μοναχική..Εδώ και πολύ καιρό..Πάρα πολύ καιρό..Πάρα πάρα πολύ καιρό..Και φταίω κι εγώ που το άφησα να γίνει..που με άφησα να γίνω έτσι..Που με παραμέλησα και με άφησα και με έθαψα κάπου στο βάθος του μυαλού μου κι έγινα κάτι άλλο..Κάποια άλλη που κι εγώ δεν με αναγνωρίζω ώρες ώρες..Κάποια άλλη που δεν είμαι εγώ και δεν θέλω να είμαι..Που ώρες ώρες θέλω να φωνάξω και να τσιρίξω και να με βγάλω απο κει μέσα..Που έπεσα με τα μούτρα στο παιδί μου για να καλύψω τα κενά που είχα και να δώσω την αγάπη που περίσσευε..Που είμαι πραγματικά εγώ μόνο όταν είμαι μαζί του..ή όταν γράφω εδώ.. Και τολμώ να πω οτι αν δεν είχα το Νικόλα ή το internet..να ξεχνιέμαι λίγο ίσως να είχα κυλίσει περισσότερο προς τη σκοτεινή πλευρά..
Και μετανιώνω...Μετανιώνω που με άφησα..Μετανιώνω που αφήνω άλλους να μου φέρονται άσχημα και να με πονάνε και να με μειώνουν..Και δεν θα το ξαναεπιτρέψω..Γιατί είμαι δυνατή..Γιατί χρειάζομαι ανθρώπους γύρω μου να με αγαπάνε και να με στηρίζουν και να με δέχονται..χωρίς να κρίνουν.. χωρίς να με ρίχνουν...χωρίς να μου μαυρίζουν τη ψυχολογία..Θέλω ανθρώπους να με εμπνέουν και να με κάνουν να θέλω να γίνομαι καλύτερη..δυνατότερη..Που να με κάνουν χαρούμενη κι όχι μίζερη και δυστυχισμένη..
Γιατί τελικά θα βάλω μια μπάρα μέτρησης στη ζωή μου..σαν αυτές που έχουν στα λούνα παρκ και μετράνε το ύψος..που αν είσαι πιό κοντός δεν ανεβαίνεις..;; Έτσι κι εγώ..Αν δεν έχεις να μου προσφέρεις κάτι..αγάπη, αισιοδοξία, χαρά, ασφάλεια, έμπνευση, στοργή, αφοσίωση, μια γλυκιά κουβέντα βρε αδερφέ...εεε τότε δεν έχεις θέση στη ζωή μου..
Δύσκολο καλοκαίρι το φετινό..Από αυτά που σε φτάνουν στα όρια σου..Που σε ρίχνουν σε καταστάσεις που πρέπει να παλέψεις..Αν θες φυσικά να σώσεις και να σωθείς..
Και σήμερα..τελευταία μέρα αυτού του καλοκαιριού.. ξορκίζω το κακό..Θα το δημοσιεύσω και θα το διώξω και θα το μοιραστώ για να γίνει τόσο δα μικρό και ελαφρύ..Τόσο που αν το φυσήξω θα σβήσει..
Γιατί είμαι καλά..Νιώθω εγώ..Εγώ η ελπίδα, εγώ η αισιοδοξία, εγώ η χαρά..Γιατί δεν φοβάμαι..Γιατί ακόμα και μέσα σ' αυτό το άθλιο καλοκαίρι εγώ βρήκα στιγμές χαράς και αγάπης..Γιατί δεν θα ξαναχάσω άλλο καλοκαίρι..Γιατί όλα θα πάνε καλά..και εγώ καλύτερα...
 |
| φωτογραφία από εδώ |
34 καλοκαίρια στη ζωή μου..34 καλοκαίρια και κάθε ένα ξεχωριστό και μοναδικό..και υπέροχο..Με μόνη εξαίρεση εκείνο που χάσαμε τον παππού μου πριν από 23 χρόνια.Και το φετινό...Το 35ο της ζωής μου..Ένα χαμένο καλοκαίρι ήταν το φετινό...Κι αν εξαιρέσεις το Νικόλα και μερικές αναλαμπές...Αυτό το καλοκαίρι ούτε το κατάλαβα..
Ήταν ίσως που ξεκίνησε στραβά..ίσως που ήταν απλά η συνέχεια ενός απίστευτα κουραστικού και μοναχικού χειμώνα..Ένα ψυχοφθόρο καλοκαίρι στη θέση ενός ψυχοφθόρου χειμώνα..Σαν ένας κύκλος..Μίζερος και κουραστικός που δεν ανοίγει να φύγεις..
Δεν ήταν αυτό που περιμέναμε όταν κατεβήκαμε στο χωριό για το καλοκαίρι..Νομίζω οτι όλοι μας είχαμε κάτι άλλο στο μυαλό μας..Και σίγουρα ήταν για όλους μας το χειρότερο καλοκαίρι..Όχι τόσο από θέμα δουλειάς (..γιατί το μαγαζί πήγε αρκετά καλά για πρώτη φορά..) όσο από θέματα συναισθηματικής φύσεως υποθέτω..
Γενικά δεν ήμουν καλά ψυχολογικά το τελευταίο διάστημα.. Ο δύσκολος χειμώνας, η ανεργία, η γκρίνια, η μοναξιά, η απογοήτευση, οι εντάσεις... και ήρθε κι αυτό το καλοκαίρι και με αποτελείωσε.. Όχι οτι δεν έκανα κι εγώ λάθη ή λάθος επιλογές..Και βρέθηκα ξαφνικά μόνη στο σπίτι με το Νικόλα..όλη τη μέρα...και όλη τη νύχτα..ενώ όλοι οι άλλοι ήταν στην ταβέρνα..Χώρις αυτοκίνητο μέσα στην ερημιά... Μόνη μου..Χωρίς έναν άνθρωπο να μιλήσω..Να τρέχω πίσω απο το Νικόλα..Πάλι καλά που είχα κι αυτόν..
Να σκέφτομαι πολλά..Πολλά και μίζερα και δυσάρεστα..Να σκέφτομαι οτι δεν είμαι καλά..Οτι νιώθω εγκλωβισμένη σε ένα σώμα που δεν είμαι εγώ..σε ένα κόσμο που δεν είμαι ο εαυτός μου..Ο δυναμικός, αισιόδοξος, χαρούμενος εαυτός μου..Σε καταστάσεις που δεν έχω επιλέξει και δεν θέλω να βρίσκομαι..Οτι νιώθω μόνη..Μόνη και μοναχική..Εδώ και πολύ καιρό..Πάρα πολύ καιρό..Πάρα πάρα πολύ καιρό..Και φταίω κι εγώ που το άφησα να γίνει..που με άφησα να γίνω έτσι..Που με παραμέλησα και με άφησα και με έθαψα κάπου στο βάθος του μυαλού μου κι έγινα κάτι άλλο..Κάποια άλλη που κι εγώ δεν με αναγνωρίζω ώρες ώρες..Κάποια άλλη που δεν είμαι εγώ και δεν θέλω να είμαι..Που ώρες ώρες θέλω να φωνάξω και να τσιρίξω και να με βγάλω απο κει μέσα..Που έπεσα με τα μούτρα στο παιδί μου για να καλύψω τα κενά που είχα και να δώσω την αγάπη που περίσσευε..Που είμαι πραγματικά εγώ μόνο όταν είμαι μαζί του..ή όταν γράφω εδώ.. Και τολμώ να πω οτι αν δεν είχα το Νικόλα ή το internet..να ξεχνιέμαι λίγο ίσως να είχα κυλίσει περισσότερο προς τη σκοτεινή πλευρά..
Και μετανιώνω...Μετανιώνω που με άφησα..Μετανιώνω που αφήνω άλλους να μου φέρονται άσχημα και να με πονάνε και να με μειώνουν..Και δεν θα το ξαναεπιτρέψω..Γιατί είμαι δυνατή..Γιατί χρειάζομαι ανθρώπους γύρω μου να με αγαπάνε και να με στηρίζουν και να με δέχονται..χωρίς να κρίνουν.. χωρίς να με ρίχνουν...χωρίς να μου μαυρίζουν τη ψυχολογία..Θέλω ανθρώπους να με εμπνέουν και να με κάνουν να θέλω να γίνομαι καλύτερη..δυνατότερη..Που να με κάνουν χαρούμενη κι όχι μίζερη και δυστυχισμένη..
Γιατί τελικά θα βάλω μια μπάρα μέτρησης στη ζωή μου..σαν αυτές που έχουν στα λούνα παρκ και μετράνε το ύψος..που αν είσαι πιό κοντός δεν ανεβαίνεις..;; Έτσι κι εγώ..Αν δεν έχεις να μου προσφέρεις κάτι..αγάπη, αισιοδοξία, χαρά, ασφάλεια, έμπνευση, στοργή, αφοσίωση, μια γλυκιά κουβέντα βρε αδερφέ...εεε τότε δεν έχεις θέση στη ζωή μου..
Δύσκολο καλοκαίρι το φετινό..Από αυτά που σε φτάνουν στα όρια σου..Που σε ρίχνουν σε καταστάσεις που πρέπει να παλέψεις..Αν θες φυσικά να σώσεις και να σωθείς..
Και σήμερα..τελευταία μέρα αυτού του καλοκαιριού.. ξορκίζω το κακό..Θα το δημοσιεύσω και θα το διώξω και θα το μοιραστώ για να γίνει τόσο δα μικρό και ελαφρύ..Τόσο που αν το φυσήξω θα σβήσει..
Γιατί είμαι καλά..Νιώθω εγώ..Εγώ η ελπίδα, εγώ η αισιοδοξία, εγώ η χαρά..Γιατί δεν φοβάμαι..Γιατί ακόμα και μέσα σ' αυτό το άθλιο καλοκαίρι εγώ βρήκα στιγμές χαράς και αγάπης..Γιατί δεν θα ξαναχάσω άλλο καλοκαίρι..Γιατί όλα θα πάνε καλά..και εγώ καλύτερα...
πολλά φιλιά
Ελπίδα
Σάββατο, Αυγούστου 31, 2013
22
σχόλια
in English soon
Χτες το απόγευμα..παρά τη συννεφιά σκέφτηκα να πάω βόλτα με το Νικόλα στο κέντρο. Έτσι για αλλαγή..Πήραμε το λεωφορείο. Με βοήθησε ένας παππούς να ανεβάσω το καρότσι..Τι ευγενικός. Ευτυχώς ήταν σχετικά άδειο και είχε πολλές θέσεις και χώρο για το καρότσι. Αγκαλιά με το Νικόλα βλέπαμε έξω από το παράθυρο τα αυτοκίνητα. Τρελαίνεται να λέει τα χρώματα που βλέπει...κόκκινο αυτοκίνητο..μπλε αυτοκίνητο, πράσινο (το αγαπημένο του), μαύρο... Και κάπως έτσι φτάσαμε στην πλατεία Αριστοτέλους..
Πρώτα κατεβήκαμε προς τα κάτω..Προς στη θάλασσα και προς στα περιστέρια φυσικά..Του είχα υποσχεθεί να ταΐσουμε τα περιστέρια..και ανυπομονούσε.
Πήραμε σπόρους από μια πλανόδια γιαγιά και ο Νικόλας όλο χαρά τα πετούσε τριγύρω φωνάζοντας : "Ελάτε περιστέριααααα..Ελάτε να φάτεεεεε...Να το φαΐ σας πουλάκια..."
Χτες το απόγευμα..παρά τη συννεφιά σκέφτηκα να πάω βόλτα με το Νικόλα στο κέντρο. Έτσι για αλλαγή..Πήραμε το λεωφορείο. Με βοήθησε ένας παππούς να ανεβάσω το καρότσι..Τι ευγενικός. Ευτυχώς ήταν σχετικά άδειο και είχε πολλές θέσεις και χώρο για το καρότσι. Αγκαλιά με το Νικόλα βλέπαμε έξω από το παράθυρο τα αυτοκίνητα. Τρελαίνεται να λέει τα χρώματα που βλέπει...κόκκινο αυτοκίνητο..μπλε αυτοκίνητο, πράσινο (το αγαπημένο του), μαύρο... Και κάπως έτσι φτάσαμε στην πλατεία Αριστοτέλους..
Πρώτα κατεβήκαμε προς τα κάτω..Προς στη θάλασσα και προς στα περιστέρια φυσικά..Του είχα υποσχεθεί να ταΐσουμε τα περιστέρια..και ανυπομονούσε.
Πήραμε σπόρους από μια πλανόδια γιαγιά και ο Νικόλας όλο χαρά τα πετούσε τριγύρω φωνάζοντας : "Ελάτε περιστέριααααα..Ελάτε να φάτεεεεε...Να το φαΐ σας πουλάκια..."
Κυριακή, Ιουνίου 09, 2013
24
σχόλια
in English soon
Στο χωριό μου στη Χαλκιδική...ένα περίεργο πράγμα συμβαίνει.. Ενώ όλοι γιορτάζουνε τον Άγιο Γεώργιο τη δεύτερη μέρα του Πάσχα..εδώ τον γιορτάζουνε την τρίτη μέρα..Δηλαδή σήμερα..Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό αλλά η μαμά μου λέει ότι πάντα έτσι το γιορτάζανε εδώ..
Γίνεται λειτουργία στο μικρό ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου, έξω από το χωριό.
Στο τέλος της λειτουργίας έρχονται καβαλάρηδες με άλογα. Κι από 'κει κατηφορίζουν στην παραλία για τους καθιερωμένους αγώνες προς τιμή του Αγίου.. Τόσα χρόνια δεν μπορέσαμε να πάμε αλλά μιας και φέτος είναι αργία καταφέραμε να δούμε τους αγώνες..
Ξεκινήσαμε νωρίς από την εκκλησία. Ο Νικόλας κι εγώ κοινώνησαμε μιας και δεν μπορέσαμε να πάμε την Μεγάλη Εβδομάδα..Στο τέλος της λειτουργίας μοιράζανε τσουρέκι σπιτικό και λουκουμάδες με μέλι και κανέλα.. Τους τιμήσαμε δεόντως..
Στο μεταξύ είχαν αρχίσει να έρχονται τα άλογα..
Περήφανα ζώα..Ο Νικόλας τρελάθηκε..Πήγαινε στο καθένα και ρωτούσε πως το λένε.."Είμαι ο Νικόλας, πως σε λένε.;;"
Ακούσαμε ένα σωρό ονόματα..Αυτή είναι η "Αλέκα", αυτή η "Τριάδα", ο "Γκάγκας", ο "Τόρες", ο "Ρίκο"...Άρχισαν να έρχονται κι άλλα...Γέμισε ο τόπος άλογα και καβαλάρηδες..Όλοι νέοι, κάποιοι στην αρχή της εφηβείας τους. Κι ανάμεσα στα αγόρια και δυο κορίτσια..
Πήγαμε στην παραλία, στο κοινοτικό κάμπινγκ, στους "Μύλους". Εκεί ήταν η αφετηρία..Στηθήκαμε στην παραλία. Τα άλογα θα έτρεχαν ανά τριάδες..Πρώτα τα καθαρόαιμα και μετά τα ντόπια..Τρέχουν κατά μήκος της παραλίας.
Στο τέλος των αγώνων οι νικητές παίρνουν τα βραβεία τους..αλλά ο Νικόλας δεν άντεξε τόσο. Κάναμε όμως στάση για σουβλάκι..χαχα..
Και του χρόνου να είμαστε γεροί να ξανάρθουμε...
Στο χωριό μου στη Χαλκιδική...ένα περίεργο πράγμα συμβαίνει.. Ενώ όλοι γιορτάζουνε τον Άγιο Γεώργιο τη δεύτερη μέρα του Πάσχα..εδώ τον γιορτάζουνε την τρίτη μέρα..Δηλαδή σήμερα..Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό αλλά η μαμά μου λέει ότι πάντα έτσι το γιορτάζανε εδώ..
Γίνεται λειτουργία στο μικρό ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου, έξω από το χωριό.
Στο τέλος της λειτουργίας έρχονται καβαλάρηδες με άλογα. Κι από 'κει κατηφορίζουν στην παραλία για τους καθιερωμένους αγώνες προς τιμή του Αγίου.. Τόσα χρόνια δεν μπορέσαμε να πάμε αλλά μιας και φέτος είναι αργία καταφέραμε να δούμε τους αγώνες..
Ξεκινήσαμε νωρίς από την εκκλησία. Ο Νικόλας κι εγώ κοινώνησαμε μιας και δεν μπορέσαμε να πάμε την Μεγάλη Εβδομάδα..Στο τέλος της λειτουργίας μοιράζανε τσουρέκι σπιτικό και λουκουμάδες με μέλι και κανέλα.. Τους τιμήσαμε δεόντως..
Στο μεταξύ είχαν αρχίσει να έρχονται τα άλογα..
Περήφανα ζώα..Ο Νικόλας τρελάθηκε..Πήγαινε στο καθένα και ρωτούσε πως το λένε.."Είμαι ο Νικόλας, πως σε λένε.;;"
Ακούσαμε ένα σωρό ονόματα..Αυτή είναι η "Αλέκα", αυτή η "Τριάδα", ο "Γκάγκας", ο "Τόρες", ο "Ρίκο"...Άρχισαν να έρχονται κι άλλα...Γέμισε ο τόπος άλογα και καβαλάρηδες..Όλοι νέοι, κάποιοι στην αρχή της εφηβείας τους. Κι ανάμεσα στα αγόρια και δυο κορίτσια..
Πήγαμε στην παραλία, στο κοινοτικό κάμπινγκ, στους "Μύλους". Εκεί ήταν η αφετηρία..Στηθήκαμε στην παραλία. Τα άλογα θα έτρεχαν ανά τριάδες..Πρώτα τα καθαρόαιμα και μετά τα ντόπια..Τρέχουν κατά μήκος της παραλίας.
Στο τέλος των αγώνων οι νικητές παίρνουν τα βραβεία τους..αλλά ο Νικόλας δεν άντεξε τόσο. Κάναμε όμως στάση για σουβλάκι..χαχα..
Και του χρόνου να είμαστε γεροί να ξανάρθουμε...
Τρίτη, Μαΐου 07, 2013
17
σχόλια
in English soon
Μεγάλη Πέμπτη ξεκινήσαμε για
Χαλκιδική..Ο καιρός υπέροχος..σαν καλοκαίρι..Πως αλλάζει μαγικά η διάθεσή σου
μόλις βγει ο ήλιος...Τι περίεργο πράγμα...Φτάσαμε στο χωριό το μεσημέρι... Ο
Νικόλας τρελαμένος ως συνήθως...Το πρώτο πράγμα που ζήτησε ήταν οι κότες.. Πήρε
το κουβαδάκι του και πήγε να μαζέψει αβγά..
Μεγάλη Παρασκευή πρωί ανεβήκαμε στο
χωριό. Πρώτη στάση στην εκκλησία για να χαιρετίσουμε τον επιτάφειο..
Και μετά στο σπίτι της γιαγιάς μου
για να δει ο Νικόλας τις ξαδέρφες του..την Κατερίνα και τη Γιωργία. Δοκίμασε και την κούνια στην αυλή..
Το βράδυ πήγαμε στην περιφορά...Η
γιαγιά μου, μας φτιάχνει πάντα “κλικάρια” για τον επιτάφειο. Η γιαγιά και ο
παππούς ήταν μελισσάδες και έχουμε ακόμα δικό μας κερί. Κάθε Πάσχα η γιαγιά μου
έφτιαχνε κεριά για την εκκλησία και κλικάρια για την Μεγάλη Παρασκευή. Το
κλικάρι είναι κεράκι στριφογυριστό σαν σαλιγκάρι. Τα φτιάχνουν εδώ στο χωριό
για τη συγκεκριμένη μέρα μόνο. Το ανάβεις στην περιφορά και ότι μείνει το αφήνεις
στην εκκλησία. Να ο Νικόλας με το δικό του.
Τον είχα στο sling και δεν με κούρασε καθόλου..Έπιανε το
κλικάρι μαζί με τη γιαγιά του. Του άρεσαν τα αναμμένα τα κεριά.."Είναι για το πάρτι μου.." έλεγε..
Ο σταυρός και ο επιτάφιος.. Περάσαμε κι από κάτω..
Μεγάλο Σάββατο είχαμε ψώνια και
ετοιμασίες από το πρωί...Λαϊκή και σούπερ μάρκετ και μια βόλτα από το σπίτι της
γιαγιά μου φυσικά..μιας και η λαϊκή είναι ακριβώς μπροστά..Είχε έρθει και η
τελευταία δεύτερη ξαδέρφη, η Ελευθερία, και ο Νικόλας αυτή τη φορά, δοκίμασε το ποδήλατο της..Ένα
τέτοιο είχα κι εγώ στην ηλικία του..
Το απόγευμα ήρθε κι ο νονός του...και
του έφερε και την πρώτη του λαμπάδα..
Δεν ήξερα αν θα τα κατάφερνε να είναι ξύπνιος για την Ανάσταση αλλά τελικά
επειδή κοιμήθηκε αργά το μεσημέρι και ξύπνησε και αργά..έμεινε ξύπνιος. Οπότε
τον πήραμε μαζί μας..Έτοιμος ο Νικολής..με τα καινούρια του ρούχα και τη
λαμπάδα του..
Αντράκι μου όμορφο..
Με το μπαμπά και το νονό του...
Τον είχα πάλι μέσα στο sling..και ήταν άνετος. Δεν γκρίνιαξε
καθόλου..μόνο που νύσταξε. Χάζευε τα αναμμένα κεριά και τον κόσμο. Τσούγκρισε και το κόκκινο αβγό του και τα έσπασε όλα
τα άλλα..Κοιμήθηκε αμέσως μόλις γυρίσαμε στο σπίτι..και δεν πρόλαβε να
δοκιμάσει και μαγειρίτσα...Ίσως του χρόνου..
Ανήμερα Πάσχα θα τρώγαμε στο σπίτι
της γιαγιάς μου..μαζί με θείους, ξαδέρφια κι ανίψια..Ο μπαμπάς μου πήγε από
νωρίς για να βοηθήσει και μετά πήγαμε κι εμείς..
Ο Νικόλας γύρισε το κατσίκι
πολλές πολλές φορές...Με το νονό του...
Με το μπαμπά του και μένα φυσικά..
Δοκίμασε
κατσικάκι...
Μαγείρεψε και μόνος του..Όλο μου έφτιαχνε καφέ και φαγητό να
δοκιμάσω.. Ένας μικρός σεφ...
Έκοψε λουλούδια...
Έπαιξε με τις ξαδέρφες
του..Έπαιξε μπουζούκι με τον παππού του...
Το σουβλιστό κατσίκι πολύ νόστιμο...
...αλλά τελικά νομίζω προτιμώ το φουρνιστό... Η γιαγιά μου ετοιμάζει πάντα το
παραδοσιακό γεμιστό κατσίκι. Σκεπάζει το ταψί με μαρουλόφυλλα και μάραθο. Ο
φούρνος ανάβει και πυρώνει από το πρωί...Έρχονται και γείτονες με τα δικά τους
ταψιά..Τα βάζουν όλοι μέσα και ο φούρνος κλείνει ως το μεσημέρι. Στις 2 η ώρα
ανοίγει και ο καθενας παίρνει το ταψί του.
Τόσο απίστευτα μυρωδάτο και τόσο
μαλακό που ξεκολλάει από τα κόκκαλα.. Μιαμ μιαμ..!!
Μετά το φαγητό επιστροφή στο σπίτι για
χαλάρωση και μεσημεριανούς υπνάκους...Ωραίο πράγμα να μην έχεις να πλύνεις
πιάτα..
Το απόγευμα ο Νικόλας ανέβηκε στο τρακτέρ του παππού. Οδήγησε μερικά
μέτρα καμαρωτός καμαρωτός..πατώντας συνέχεια την κόρνα..
Κι ύστερα παιχνίδι με
τη γιαγιά μέχρι που βράδιασε...
Και κάπως έτσι πέρασε και το
Πάσχα..Απλά και οικογενειακά.. Γύρω απο ένα τραπέζι στην αυλή της γιαγιάς μου..
Ευτυχώς όμως έχουμε ακόμα μερικές
μέρες για να ξεκουραστούμε στο χωριό.. και να χαρούμε τη φύση...
Χρόνια πολλά και καλή εβδομάδα !!!
Δευτέρα, Μαΐου 06, 2013
13
σχόλια
