Για το κτήμα Περέκ είχα ακούσει πολλά ωραία πράγματα.. αλλά δεν είχαμε καταφέρει να το επισκεφτούμε, μέχρι που τελικά μπορέσαμε να πάμε μια ηλιόλουστη Κυριακή πριν μερικές εβδομάδες..
Το ξέρατε εσείς οτι έχουμε παιδικό μουσείο στη Θεσσαλονίκη;; Και μάλιστα λειτουργεί εδώ και μια 20ετία;;
Πολλοί από τους φίλους μας δεν το ήξεραν πάντως.. Ίσως επειδή εμείς μένουμε δυτικά και το μουσείο βρίσκεται στην περιοχή της Τούμπας. Ίσως γιατί δεν έτυχε να πάνε τα παιδιά επίσκεψη εκεί με το σχολείο..
Εμείς πάντως το ξέραμε μεν, αλλά δεν έτυχε να συμμετέχουμε σε κάποια από τις δράσεις του, μέχρι πρόσφατα.
Αν έχεις στο σπίτι ένα αγόρι 6-10 χρονών που αγαπάει τα βιβλία και τα μυστήρια.. σίγουρα τον ξέρεις.. Αν πάλι, όχι, ευκαιρία να τον γνωρίσεις.
Ο ντετέκτιβ Κλουζ είναι ένα αγόρι που δεν μοιάζει με τα άλλα... Κυρίως γιατί είναι ντετέκτιβ!! Κανονικός ντετέκτιβ.. Από αυτούς που αναλαμβάνουν και λύνουν υποθέσεις.. Πληρώνεται σε τσίχλες Κάρπεντερ που είναι οι αγαπημένες του και πίνει πολύ γάλα..
Τα βιβλία του ντετέκτιβ Κλουζ κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Η 26 και ολοκαίνουρια περιπέτεια του Κλουζ , κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο "Η πίπα του Σέρλοκ" και ο δημιουργός της Γίργκεν Μπανσέρους βρέθηκε στην πόλη μας για να τον δούμε από κοντά!! Γινόταν να λείψουμε;; Φυσικά και όχι!!
Φτάσαμε στα Public, ευτυχώς νωρίς γιατί μετά από λίγο άρχισε να καταφτάνει πολύς κόσμος!!
Στα παιδιά μοίρασαν κίτρινα καπελάκια όπως αυτά που φοράει ο ντετέκτιβ Κλουζ.
Εμφανίστηκε και ο ίδιος ο "ντετέκτιβ Κλουζ" και έκανε αστεία και ερωτήσεις στα παιδιά.
Ο Γίργκεν Μπανσέρους είναι πολύ ωραίος τύπος με φοβερή αίσθηση του χιούμορ. Μίλησε με τα παιδιά και απάντησε στις ερωτήσεις τους -μέσω διερμηνέα φυσικά.
Οι ερωτήσεις των παιδιών ήταν εξίσου ενδιαφέρουσες με τις απαντήσεις και αυτό που μας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν οτι στο γερμανικό πρωτότυπο το όνομα του Κλουζ..δεν είναι Κλουζ αλλάΚβιατκόβσκι (!!!) Και επειδή για μας είναι γλωσσοδέτης το άλλαξαν στην ελληνική έκδοση σε Κλουζ!!
Μετά την παρουσίαση κι τη συζήτηση, ο Μπανσέρους υπέγραψε τα βιβλία και βγήκε φωτογραφίες.
Εκτός από τον Ντετέκτιβ Κλουζ , ο Μπανσέρους έχει γράψει ακόμα μια παιδική σειρά που επίσης κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, με τίτλο Μίλι και Μάγκνους. Είχα δείξει το τρίτο βιβλίο της σειράς εδώ.
Δηλώνουμε φαν οικογενειακώς και χαρήκαμε πολύ που είχαμε την ευκαιρία να τον δούμε από κοντά!!
Την πρώτη φορά που είδα την "Ελίζα" ήμουν 14 χρονών.. Τη λάτρεψα και τη λατρεύω τόσο , που το τραγούδι της ακόμα το θυμάμαι..
🎶🎶 "Ένας λύκος καπετάνιος απ'το Πλίμουθ, το καράβι, το καράβι οδηγεί.. Κι ένας ψύλλος , ένας ψύλλος απ'το Πλίμουθ, στο γιακά του καπετάνιου έχει μπει.... Λύκε λύκε καπετάνιε απ'το Πλίμουθ, είπε ο ψύλλος με ψιλή ψιλή φωνή.. Είμαι φίλος, είμαι ψύλλος απ' το Πλίμουθ, καπετάνιε χάρισε μου τη ζωή.." 🎶🎶
Και σήμερα το σιγοτραγούδησα μαζί με το Νικόλα , στο Βασιλικό Θέατρο.
Ποιος να το φανταζόταν οτι τόσα χρόνια μετά θα μπορούσα να το μοιραστώ με το γιο μου..
Ένα από τα πράγματα που πραγματικά ζηλεύω την Αθήνα είναι οι θεατρικές παραστάσεις.. Ιδίως οι παιδικές.. Και γι'αυτό μόλις ανεβαίνει καμιά καλή παράσταση δε χάνουμε ευκαιρία... Όπως πέρυσι με τον "Ιάσονα και το χρυσόμαλλο δέρας"(την παράσταση από το θέατρο Badminton) -που είδαμε 4 ή 5 φορές (έχω χάσει το λογαριασμό) και ξέρουμε και όλα τα τραγούδια απ' έξω.. (Νομίζω οτι αυτή η παράσταση θα είναι το μέτρο σύγκρισης μας για πολλά χρόνια ακόμα..) Κυριολεκτικά τη λατρέψαμε!!
Η ίδια ομάδα -σχεδόν- ανεβάζει φέτος στο Θέατρο Κολοσσαίον την παράσταση του θεάτρου Badminton "Θησέας και Αριάδνη στο νησί των ταύρων" και εννοείται οτι δεν χάσαμε την ευκαιρία..
Η Διεθνής Έκθεση βιβλίου είναι must για βιβλιοφάγους όπως εμείς!! Δεν γινόταν να μην πάμε !! Ιδιαίτερα όταν μάθαμε ότι θα μπορούσαμε να δούμε και αγαπημένους μας συγγραφείς παιδικών βιβλίων!!
Κι έτσι το Σάββατο το απόγευμα μαζί με το Νικόλα κατεβήκαμε στο κέντρο, στο χώρο της έκθεσης...
Είχε πάρα πολύ κόσμο... Τι όμορφο να βλέπεις τόσους μικρούς και μεγάλους που αγαπάνε τα βιβλία όπως κι εμείς!! Μια πραγματική γιορτή βιβλίου!!
Είχα βρεθεί στη Νάουσα μια Κυριακή της Αποκριάς..πολλά πολλά χρόνια πριν και το είχα ξαναζήσει όλο αυτό.. Και να που ήρθε η ευκαιρία να το ξαναζήσω με τα αγόρια μου..
Πρωί πρωί την Κυριακή... αφήσαμε τη βροχερή Θεσσαλονίκη και φτάσαμε στη Νάουσα... σε μια ώρα και κάτι.
Τα μπαλκόνια των σπιτιών στόλιζαν μάσκες γενίτσαρων..
Ανεβήκαμε προς το κέντρο της Νάουσας για να κάνουμε βόλτα περιμένοντας να αρχίσει το δρώμενο.
Το δρώμενο αυτό ξεκίνησε την περίοδο της Τουρκοκρατίας και λειτούργησε σαν ένας τρόπος επικοινωνίας με τους αντάρτες και αντίστασης κατά των Τούρκων και συνεχίζεται να τελείται με την ίδια τελετουργία μέχρι σήμερα.
Νέοι άντρες , ντυμένοι με την παραδοσιακή στολή του γενίτσαρου , φορώντας προσωπείο συγκεντρώνονται δημιουργώντας ένα μπουλούκι.
Ο αρχηγός της κάθε ομάδας με συνοδεία οργάνων πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι μαζεύοντας κι άλλους γενίτσαρους. Οι υπόλοιποι περιμένουν έξω από το σπίτι , σηκώνουν τα χέρια ψηλά και κουνάνε το θώρακά τους κάνοντας τα φλουριά στο στήθος τους να κουδουνίζουν.
Το μπουλούκι πηγαίνει στο δημαρχείο για να πάρει άδεια από το δήμαρχο για να χορέψει στους δρόμους της πόλης.
Κάθε μπουλούκι έχει και μια "μπούλα".. Μια νύφη δηλαδή..που όμως είναι αγόρι ντυμένο με τη γυναικεία στολή.
Το μπουλούκι ακολουθεί το δρομολόγιο μέσα στην πόλη μαζεύοντας τα μέλη του.. μαζί με τους οργανοπαίχτες κι ένα πλήθος κόσμου να ακολουθεί..
Ακολουθήσαμε κι εμείς τους γενίτσαρους στις διάφορες γειτονιές της πόλης..
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να τους βλέπεις να χορεύουν με την στολή τους..τα προσωπεία και τα σπαθιά τους..
Σα να είναι βγαλμένοι από άλλη εποχή.. Νιώθεις ένα δέος.. που βλέπεις ολοζώντανο ένα κομμάτι ελληνικής παράδοσης να περνάει από μπροστά σου..
Και πόσο συγκινητικό που έβλεπες μικρά αγόρια κάθε ηλικίας να συνεχίζουν αυτήν την παράδοση..
Τα μπουλούκια των γενίτσαρων γυρνάνε μέσα στη Νάουσα χορεύοντας και καταλήγουν το απόγευμα πια, στα Αλώνια, όπου βγάζουν τις μάσκες τους και γλεντάνε μαζί με τον κόσμο. Δεν τους ακολουθήσαμε σε όλη τη διαδρομή γιατί ο Νικόλας δεν άντεχε άλλο.. Όμως τουλάχιστον πήραμε μια γεύση..
Είδαμε και την Αράπιτσα, το ιστορικό ποτάμι της Νάουσας..
Ένα ιδιαίτερο έθιμο που αξίζει να δείτε... Και μια πόλη που αξίζει να επισκεφτείτε.. Εμείς σίγουρα θα επιστρέψουμε για να την εξερευνήσουμε και για να δούμε και το άλσος του Αγίου Νικολάου.. Ένα υπέροχο μέρος που έχω να επισκεφτώ από παιδί (κάθε σχολείο της Θεσσαλονίκης που σέβεται τον εαυτό του έχει έρθει τουλάχιστον μια φορά ημερήσια εκδρομή)
"Τα ψηλά βουνά" του Ζαχαρία Παπαντωνίου, τα γνώρισα στην τετάρτη δημοτικού. Ο δάσκαλος μας, μας τα διάβαζε κεφάλαιο -κεφάλαιο πριν σχολάσουμε... Δεν ακουγόταν ο παραμικρός ψίθυρος μέσα στην τάξη... παρά μόνο τα γέλια μας με τα καμώματα του Φουντούλη. Το αγάπησα αυτό αυτό το βιβλίο από τότε... κι έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και στη βιβλιοθήκη μου.
Και φέτος που ξανά -ανέβηκε η παράσταση από το Νέο θέατρο Θεσσαλονίκης(και μιας που είχα κερδίσει και τα εισιτήρια από το αγαπημένο Cosmoradio) πήγαμε να την δούμε.
Σεπτέμβριος χωρίς Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης... δεν γίνεται... Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή.. ήταν κοσμοϊστορικό γεγονός.. που το περιμέναμε με αγωνία κάθε χρόνο... Ιδίως τότε που είχε μέσα και το λούνα παρκ!!! Βόλτα στην έκθεση σήμαινε σάντουιτς με λουκάνικο και παγωτό.. παιχνίδια και καινούρια γκατζετάκια... ένα σωρό διαφημιστικά δωράκια.. και περπάτημα... πολύ περπάτημα για να δούμε όλα τα περίπτερα... Ακόμα και τώρα που όλα έχουν αλλάξει... μια βόλτα στην έκθεση είναι κάτι που το κάνουμε κάθε χρόνο... Πλέον και μαζί με το Νικόλα.
Ένας από τους μεγαλύτερους φόβους μου... (και κάθε γονιού πιστεύω).. είναι να μη χάσω το Νικόλα.. Όταν βγαίνουμε βόλτα.. ιδίως σε ανοιχτά και ανεξέλεγκτα μέρη.. όπως στο κέντρο, στην παραλία, στο Cosmos..
Παρόλο που το παίζω άνετη και cool.. τρέμει το φυλλοκάρδι μου.. Κυρίως επειδή το τώρα τελευταία ο Νικόλας δοκιμάζει τα όρια του (και τα δικά μου) και θέλει να τρέχει μπροστά χωρίς να τον κρατάω.. Και κάπου εκεί.. παθαίνω καρδιακή προσβολή..
Ακόμη και στον αγιασμό, σε ένα προαύλιο γεμάτο (πολύ πολύ γεμάτο όμως) άγνωστο κόσμο.. και με τις πόρτες της αυλής ανοιχτές.. κι αυτός να τρέχει και να κρύβεται ανάμεσα στον κόσμο... και να ξεκαρδίζεται στα γέλια.. Κι εγώ να παθαίνω τριπλό εγκεφαλικό ενώ τον κυνηγάω για να τον προφτάσω πριν πάει από την πίσω μεριά του σχολείου.. Μα να μην έχει καμία, μα καμία, αίσθηση του φόβου.. του κινδύνου...;;;
Υπάρχουν τόσα ωραία μέρη εδώ τριγύρω που τα μαθαίνεις κατά λάθος και μετά απορείς που δεν το ήξερες... Να, σε ένα τέτοιο μέρος κάναμε βόλτα την Πρωτομαγιά.. Μια ανάσα από τη Θεσσαλονίκη... κι όμως πρώτη φορά το είχα ακούσει...
Ένα υπέροχο δάσος με πλατάνια και νερά... με ξέφωτα και σκιερά μέρη... "Τα πλατανάκια" στη Γερακαρού..στο δήμο Λαγκαδά.
Κάθε χρόνο.. τέτοιον καιρό περίπου, διοργανώνεται από τoν iwog μια γιορτή στην Αμερικάνικη Γεωργική Σχολή. Πήγαμε πέρυσι και πρόπερσι.. Και εννοείται και φέτος.. Είναι πολύ όμορφα..
Χτες πήγαμε να δούμε το Εργοστάσιο - μουσείο σοκολάτας..
Για
το μουσείο ακούσαμε πολλά..Και θετικά και αρνητικά.. Σε άλλους άρεσε
πολύ.. σε άλλους καθόλου..Άλλοι πήγαν προετοιμασμένοι να τους μοιράσουν
κιλά σοκολάτες κι απογοητεύτηκαν..
Εγώ πήγα προετοιμασμένη να το δω μέσα από τα μάτια του 3χρονου γιου μου.. και το βρήκα μαγικό.. Χρώματα, φώτα, περίεργα μηχανήματα και μαγικά δωμάτια.. Και δεν απογοητεύτηκα..
Το πρώτο του ποδήλατο... Δώρο από τις γιαγιάδες και τους παππούδες του για τα τρίτα γενέθλια του..Κανονικό ποδήλατο...για το μικρό-μεγάλο αγόρι μου..Τόσο ψηλό που ακόμα δεν ανεβαίνει καλά μόνος του..
Ένα μικρό BMX, άσπρο και γαλάζιο, με τις βοηθητικές ρόδες του, με τα φρένα του και με το κουδουνάκι του- που ο Νικόλας τρελαίνεται να χτυπάει...
Είμαι η Ελπίδα, ή αλλιώς.. η μαμά του Νικόλα. Νηπιαγωγός κατά βάθος-καθηγήτρια αγγλικών κατά λάθος, φανατική βιβλιοφάγος, ερασιτέχνης φωτογράφος, παθιασμένη ζαχαροπλάστισσα (με αδυναμία στη σοκολάτα), ανήσυχη crafter και μαμά Blogger. Καλλιτεχνικό και ανήσυχο πνεύμα δηλαδή.. Μου αρέσει να καταπιάνομαι με πολλά και διαφορετικά πράγματα.. Να δοκιμάζω, να φτιάχνω, να δημιουργώ .. για μένα και όσους αγαπώ. Το two boys and hope είναι η δική μου γωνιά στον κόσμο, το προσωπικό μου διαδικτυακό ημερολόγιο.. Εκεί θα με βρείτε , μαζί με το Νικόλα, να μοιράζομαι την καθημερινότητά μας, τις σκέψεις και τις ιδέες μου, τα παιχνίδια και τις κατασκευές που φτιάχνουμε, τις πολύχρωμες καλλιτεχνικές μας ανησυχίες, τις αγαπημένες μας συνταγές, τα βιβλία που ξεχωρίζουμε. Ότι αγαπάμε και θέλουμε να το προτείνουμε και να το μοιραστούμε !!!