Μήνας 13ος...

11:48:00 μ.μ. 11 Comments A+ a-

Την προηγούμενη εβδομάδα ...αν και ήμουν άρρωστη πήγα το Νικόλα στην παιδίατρο για να κάνει εμβόλιο... Ευκαιρία για ζύγισμα και μέτρημα... μιας και έχει συμπληρώσει 13 μήνες ζωής στη ζωή μας... Για να δούμε λοιπόν... 
  • Μήνας: 14ος 
  • Βάρος : 9600 γρ. (δεν πήρε ούτε ένα γραμμάριο το πουλάκι μου...)
  • Ύψος: 78 εκ.
  •  Δόντια : 12 (6 πάνω 6 κάτω) 
  • Νέες γεύσεις : γάλα (του κουτιού και όχι της μαμάς)
Αυτόν το μήνα είμαστε σε φάση αποθηλασμού...Το τελευταίο διάστημα είχα την αίσθηση οτι δεν χόρταινε...δεν έπινε ..κάτι τελωσπάντων...Ίσως και γι' αυτό να ήταν ανήσυχος το βράδυ...ίσως και από τα δόντια...Ποιός ξέρει.. Όπως και να'χει του έδωσα να δοκιμάσει ξένο...Noulac για την ακρίβεια...γιατί μόνο αυτό του άρεσε....Του βάζω και μια κουταλιά μέλι μέσα..και πίνει.Βέβαια δεν πίνει όσο θα έπρεπε αλλά το παλεύω...
Το μωρό μου μεγαλώνει...και σαν να μην μοιάζει άλλο με μωράκι...αλλά φέρνει σε παιδάκι πια...
Παίζει με τα παιχνίδια του, μπάλες, αυτοκινητάκια, τουβλάκια,ζωάκια...ιδίως για το σκυλάκι και το αλογάκι των Little People...τρελαίνεται...


Σηκώνεται πιό άνετα τώρα και πιάνεται από τα κάγκελα του κρεββατιού του, τον καναπέ, τους τοίχους...ή ότι άλλο μπορεί... και σουλατσάρει σε όλο το σπίτι... Όπου να 'ναι τον περιμένουμε να περπατήσει...

Παίζει κρυφτό και σκάει στα γέλια όταν τον κυνηγάς... Μόλις ακούει μουσική κουνιέται ολόκληρος και χοροπηδάει...μέχρι και μαντήλι κουνάει... Χορευταράς θα γίνει νομίζω...Το αγαπημένο του τραγούδι αυτή την εποχή είναι το "Μια γριά μπαμπόγρια" (?) από τα ζουζούνια...

Η αγαπημένη μας συνήθεια είναι να μοιραζόμαστε το τοστ μου το πρωί...Μόλις με βλέπει με το πιάτο έρχεται και τρίβεται σαν το γατί και περιμένει τις μπουκίτσες του...

Έχει γίνει ένας μικρός πονηρός ζαβολιάρης...που όλο προσπαθεί να κάνεις ζημιές...Αρπάζει ότι βρει από το τραπέζι του σαλονιού, προσπαθεί να φτάσει και το τραπέζι της κουζίνας..(λίγο ακόμα θέλει...), ρίχνει τα περιοδικά από τη βιβλιοθήκη, τα αρκούδια του από το καλάθι, εκτοξεύει τις μπάλες με απίστευτη ταχύτητα...Και μόλις τον φωνάζεις ..σου ρίχνει ένα θανατηφόρο ζαβολιάρικο χαμόγελο...να θες να τον ζουλήξεις ένα πράγμα...

Συνέχεια κελαϊδάει...μαμά, μπαμπά, παππού, γιαγιά...και άλλα δικά του ακατάληπτα...νταχ, κακά, ντάκα, γκούγκου, μπάκα, μαμ, άτα, κόκο... Καταλαβαίνει περισσότερα τώρα...Του λες να σου φέρει ή να σου δείξει κάτι και το κάνει ή τουλάχιστον προσπαθεί να το κάνει...χεχε Και η φωνή του...αχ τρελαίνομαι να την ακούω...

Άρχισε να δείχνει με το δάχτυλο και να ζητάει κιόλας... άκουσον άκουσον- ο μπόμπιρας ..Έχει και απαιτήσεις και διεκδικεί κιόλας..Κι αν δεν του το δώσεις αυτό που θέλει βάζει τις φώνές και τα κλάμματα...

Την μεσημεριανή σιέστα την έχουμε ξεχάσει...Δεν θέλει να χάσει λεπτό από το παιχνίδι... Και δεν κάθεται πολύ σε ένα σημείο...όλο το σπίτι γυρνάει...(χμ..να γιατί δεν έβαλε γραμμάριο...) Από τις 8 που θα ξυπνήσει..το πολύ να κοιμηθεί καμιά ωρίτσα κατά τις 11 και μετα..;; Άϋπνος και ακούραστος μέχρι τις 10 το βράδυ...Εγώ πάλι..κομμάτια από το να τον κυνηγάω..και να θέλω να κοιμηθώ από τις 8....Αλλά που να μ'αφήσει το ντουρασελάκι...Ας είναι θα κάνω και σιλουέτα..χιχι

Το αγαπημένο του μέρος είναι το μπαλκόνι...Επιμένει να βγει βρέχει- χιονίζει...Να δει τα λουλούδια, τα αυτοκίνητα που περνάνε, τις γάτες που σουλατσάρουν στην αλάνα απέναντι...

Μεγαλώνει το αγοράκι μου..Γίνεται παιδάκι μπροστά στα μάτια μου και δεν τολμάω ούτε να τα ανοιγοκλείσω μη τυχόν και χάσω καμιά στιγμή...Πώς περνάει έτσι γρήγορα ο καιρός...




































Όταν αρρωσταίνει η μαμά...

2:00:00 μ.μ. 9 Comments A+ a-

Όταν αρρωσταίνει η μαμά (που κανονικά δεν επιτρέπεται δηλαδή...) γίνεται κι εκείνη παιδί που θέλει τη μαμά της να της φτιάξει κοτοσουπίτσα και ζεστό τσαγάκι και να την τρίψει με vicks...Αααχχ τι καλά που θα ήταν... Αλλά δυστυχώς η μαμά μου είναι στο χωριό...κι εγώ είμαι άρρωστη από χθες.. Που την άρπαξα πάλι απορώ...Πονάνε όλα μου τα κόκκαλα - ακόμα κι αυτά που δεν ήξερα οτι υπάρχουν..Η μύτη μου τρέχει, τα μάτια μου τρέχουν και ευτυχώς σήμερα έπεσε ο πυρετός.. Το καλό είναι οτι χτες που ήμουν σε κωματώδη κατάσταση και σερνομουν κυριολεκτικά..ήρθε η πεθερά μου να με βοηθήσει με το Νικόλα και να φερει και φαγητό..Το αγόρι μου..λες και το κατάλαβε που ήμουν άρρωστη και δεν έκανε πολύ φασαρία...Και κάθε λίγο ερχόταν, σκαρφάλωνε πάνω μου, ακουμπούσε το κεφάλι του στο λαιμό μου, και ξαναπήγαινε να παίξει...Ο Αντώνης γύρισε κι εκείνος νωρίς από τη δουλειά...έπαιξε με το μικρό όσο εγώ λαγοκοιμόμουν στον καναπέ..Ευτυχώς ο Νικόλας κοιμήθηκε νωρίς και δεν ξύπνησε πολλες φορές το βράδυ..κι έτσι μπόρεσα κι εγώ να κοιμηθώ...Σήμερα είμαι καλύτερα... Τουλάχιστον μετακινούμαι..έκανα και μερικές δουλίτσες... αγκαλιά με τα χαρτομάντηλα βέβαια...αλλά νομίζω οτι βελτιώνομαι..Μέχρι στιγμής δεν είχα και πυρετό...Να δούμε...Ο Νικόλας κοιμάται...λέω να ξαπλώσω κι εγώ λιγάκι..zzzzzzzz

Βόλτα στον Πολύγυρο..

10:51:00 μ.μ. 5 Comments A+ a-

..Δηλαδή όχι ακριβώς σκέτη βόλτα...αλλά βόλτα με σκοπό... Με σκοπό τη βάφτιση της (τρίτης κατά σειρά) ανιψιάς μου...μοναχοκόρη (προς το παρόν) του πρώτου (και μοναδικού πρώτου δηλαδή) ξάδερφου...Μπέρδεμα ε; Η βάφτιση ήταν στις 12 το μεσημέρι...οπότε φύγαμε από Θεσσαλονίκη άνετα... αφού ο κύριος Νικόλας είχε φάει το φρούτο του και φυσικά κοιμήθηκε (ζήτωωωω) σε όλη τη διαδρομή...

το καμπαναριό του Αγίου Νικολάου 

Μόλις μπήκαμε στην εκκλησία...ερωτεύτηκα..την κολυμπήθρα...Ένα υπέροχο κειμήλιο -να το πω..που δεν χρειαζόταν ούτε στολίδια ούτε τίποτα για να φανεί... Απλό και υπέροχο...



Η μικρή ..μια ζουμπουρλούδικη μπουμπού με τεράστια μπλε μάτια... έκλαψε λιγάκι όπως αναμενόταν....


Και το όνομα αυτής...Ελευθερία....όπως η γιαγιά της και θεία μου...


Φωτισμένη να είσαι πιτσιρίκα !!! Και μακάρι να είναι αυτή η τελευταία φορά που κλαις !!!

Στη διάρκεια της βάφτισης...ο Νικόλας έπαιζε με το μπαμπά του...χαμογελούσε και φώναζε σε όλο τον κόσμο...



Μετά τη βάφτιση κατεβήκαμε προς Γερακινή.... Η μέρα ήταν υπέροχη... και η φύση πανέμορφη...


Πήγαμε για φαγητό στο ξενοδοχείο "Mare blu" στη Γερακινή... 


Η τοποθεσία πολύ όμορφη..θύμιζε μικρό οικισμό... και δίπλα στη θάλασσα....

Η Ευδοκία - η κόρη του αδερφού μου- ένα μικρό διαβολάκι έτρεχε και έπαιζε όλη τη μέρα...


Σταμάτησε μόνο λίγα λεπτά..όσο για να τις ζωγραφίσει η κοπέλα - νεράιδα, μια πεταλούδα στο χέρι...


Ο Νικόλας πάλι καθισμένος στο καρεκλάκι του έτρωγε ψωμί μαζί με τη γιαγιά του....


Το μόνο κακό της υπόθεσης ήταν..το φαγητό... σχεδόν κανείς μας δεν το έφαγε...Αλλά αποζημιωθήκαμε με το γλυκό...Δροσερό ποτηράτο τσιζκέικ με κρέμα γιαουρτιού και γλυκό κυδώνι...Ποίημα...Κι αν ο Νικόλας δεν έριχνε ένα γεμάτο ποτηρογλυκό κάτω θα τρώγαμε και δεύτερη μερίδα...χε χε


Μια όμορφη Κυριακή...

Καλή μας εβδομάδα !!!!



Καφεδάκι κανείς ;;;

12:07:00 μ.μ. 8 Comments A+ a-

Σήμερα η μέρα μου ξεκίνησε πολύ όμορφα... Βλέπετε...τον προηγούμενο μήνα τα κορίτσια του Sofan (που μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ έκαναν διαγωνισμό για ένα δαχτυλιδάκι με ελληνικό καφέ....Και ποιά το κέρδισε ;;; Τα ντα ντα νταμ (ήχος τύμπανου...) ΕΓΩ ΕΓΩ !!!!! Σήμερα λοιπόν -πρωί πρωί - ήρθε το γράμμα με το "καφεδάκι" μου...


και είναι υ -πέ -ρο -χο !!! έχει μέχρι και καϊμάκι... Άν είχε και τη μυρωδιά θα ήταν πειρασμός..χεχε..
Κορίτσια και πάλι ευχαριστώ για το δωράκι...και πάντα τέτοια...να μας κακο-καλό- μαθαίνετε !!!!


Θα το βάλω σήμερα στο φροντιστήριο...Για να δούμε τι θα πουν τα πιτσιρικάκια μου....Καλημέραααααα !!!!!

Σαββατοκύριακο στο χωριό..

10:20:00 μ.μ. 4 Comments A+ a-

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο κατεβήκαμε Χαλκιδική στο χωριό μου...Ο καιρός ήταν τέλειος.. Το Σάββατο το απόγευμα πήγαμε στη θάλασσα... Ο Νικόλας τρελάθηκε με την άμμο...


Έπιανε από δω..έπιανε από κει...


Γέμιζε τις χούφτες του...



Και προσπαθούσε να πιάσει κάθε μικρό κόκκο άμμου...


....με χέρια και με πόδια....


Η γιαγιά τον φωνάζει....Μια μεγάλη αγκαλιά....


Ζουμερό πατουσάκι με τραγανή επικάλυψη άμμου...


...ώρα να φύγουμε..Θαλασσινό νερό για να φύγουν οι "αμμούδες''



Την Κυριακή πήγαμε στην εκκλησία για να κοινωνήσει ο Νικόλας... Και μετά κάναμε βόλτα....

Γνωρίσαμε τη καινούρια γάτα της γιαγιάς μου...


Μυρίσαμε τα τριαντάφυλλα στον κήπο μας...



Πιάσαμε περίεργα φυτά....


Χαϊδέψαμε τον Κίτσο..το πρόβατο...


Και νωρίς το απόγευμα, μετά το φαγητό...πήραμε τα φρέσκα ζαρζαβατικά μας ...


 
και ξεκινήσαμε για τη Θεσσαλονίκη....
Ο Νικόλας ντούρασελ..μετά από δύωρο υπνάκο..δεν κοιμήθηκε ως συνήθως....


αλλά έπαιζε "κούκου-τζα" και γελούσε...


Ήταν ένα όμορφο Σαββατοκύριακο....




Σχολείο..τέλος

10:37:00 μ.μ. 9 Comments A+ a-


Αυτή είναι η τελευταία εβδομάδα στο φροντιστήριο ...Την Παρασκευή τα παιδιά μου γράφουν το τελικό τεστ και μετά.. τέλος... Έλεγχοι σε 10 περίπου μέρες...και μετά ξεκινάνε οι καλοκαιρινές διακοπές μου..μας δηλαδή (εμένα και του Νικόλα..γιατί ο Αντώνης θα δουλεύει τουλάχιστον μέχρι τον Αύγουστο..) Πάντα τέτοιο καιρό νιώθω ανασφάλεια... Σχεδόν ακούω την καρέκλα μου να "τρίζει". Είναι που κάθε χρόνο τέτοιο καιρό απολύομαι...και μέχρι να βγει το καινούριο πρόγραμμα αναρωτιέμαι: θα με κρατήσει και του χρόνου; θα με ξαναπάρει; Κι αν με ξαναπάρει θα έχω αρκετές ώρες; Ή πρέπει να ψάξω κι αλλού; Θα βρω αλλού; Κι αν βρω..θα με πληρώνουν;Είμαι σ' αυτό το φροντιστήριο χμ....6 χρόνια...Τα πρώτα μου παιδιά από juniorάκια είναι πλέον στην εφηβεία... Με χαιρετάνε στο διάδρομο και με περνάνε κι ένα κεφάλι τα άτιμα...6 χρόνια...Κι όμως κάθε χρόνο φοβάμαι...και αγχώνομαι.. Κυρίως γιατί κάθε χρόνο οι ώρες μου μειώνονται...πολύ...και των άλλων δηλαδή..αλλά κυρίως οι δικές μου...Και δεν είναι οτι περιαυτολογώ... αλλά ναι! είμαι πολύ καλή στη δουλειά μου....Παραπάνω από καλή...Γιατί μου αρέσει αυτό που κάνω και το κάνω καλά...Και τα παιδιά μου τα αγαπάω και μεγαλώνουμε μαζί...Και ενδιαφέρομαι γι' αυτά...Και το καταλαβαίνουνε και μ'αγαπάνε κι αυτά...Εγώ τους ζωγραφίζω στα τετράδια κι αυτά φέρνουν ζωγραφιές και τις κολλάω στη πόρτα...Τους βάζω αυτοκόλλητα και σφραγίδες...Και ας τους βάζω ένα σωρό ασκήσεις κι ατελείωτες αντιγραφές και μεταφράσεις....Κι ας τα μαλώνω...Πάλι μ'αγαπάνε..και παίζουμε και γελάμε... Γι' αυτό και με ζητάνε κάθε -μα κάθε-χρόνο...(αλλά δυστυχώς δεν το κανονίζω εγώ...) Κι όμως...πάντα οι δικές μου ώρες μειώνονται...χωρίς να ξέρω την αιτία..( Ίσως επειδή εγώ έχω τα μικρά...)Και χωρίς να ρωτήσω κιόλας...(γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι και η τελευταία που απαίτησε κάτι.. απολύθηκε κι έφυγε "νύχτα").Οπότε κάνω κι εγώ υπομονή...κι αγχώνομαι μόνη μου...μέχρι να δούμε τι θα γίνει...Μέχρι να αγανακτήσω κι εγώ...Κι όμως δεν θέλω να φύγω από εκεί...Είναι 10 λεπτά από το σπίτι μου...Τα υπόλοιπα κορίτσια είναι πολύ ωραία άτομα...Τα "παιδιά" μου είναι εκεί...Και η αφεντικίνα μου...παρόλο που έχει αδυναμίες και παραξενιές,  είναι σωστή σε κάποια πράγματα και κυρίως...μας πληρώνει σωστά και στην ώρα μας...πράγμα σπάνιο στην εποχή μας...(αφήστε τι ακούω κάθε μέρα) Κάθε τέτοια εποχή λοιπόν..παρακαλάω από μέσα μου: ας με κρατήσει ..ας με κρατήσει..Ας με κρατήσει με αξιοπρεπείς ώρες...να βγάζω κι εγώ το μεροκάματο...γιατί που να τρέχω για συνεντεύξεις με το Νικόλα παραμάσχαλα...και την ψυχή στο στόμα....Τα σκέφτομαι κι αγχώνομαι...κι όσο αγχώνομαι.. στεναχωριέμαι...Και τελικά με πιάνει το αισιόδοξο πνεύμα μου..αυτό που μου λέει όλο παροιμίες: "κάθε εμπόδιο γαι καλό" και ¨ολα καλά θα πάνε" και "όλα γίνονται για κάποιο λόγο" και τέτοια...Και μετά κοιτάω το Νικόλα που παίζει στο χαλί και κάνω λίστες στο μυαλό μου τι θα κάνουμε φέτος το καλοκαίρι...Άντε να φτιάξει κι ο καιρός επιτέλους...να φτιάξει και η διάθεση λιγάκι....Και στην τελική κανένας καλός δεν χάνεται...και όλα καλά θα πάνε...ε; Καλή και όμορφη νύχτα να έχουμε...

Η μαμά μου...

10:33:00 μ.μ. 2 Comments A+ a-


Η μαμά μου...

με αγαπάει πολύ...
με φροντίζει...
με προσέχει...
με καμαρώνει... 
με βοηθάει...
με στηρίζει...
με εμπιστεύεται...
                 είναι δίπλα μου σε όλα...εύκολα και δύσκολα..
ενδιαφέρεται για μένα...
                    πιστεύει σε μένα ακόμη κι όταν εγώ δεν πιστεύω...
ανησυχεί για μένα...
θέλει να είμαι ευτυχισμένη...
κάνει όνειρα για μένα....
προσπαθεί να μη μου χαλάει χατήρι...
με ενθαρρύνει...
με νοιάζεται...
θέλει να είμαι όσο καλύτερη μπορώ...
με συμβουλεύει...
με ακούει...
 Είναι η καλύτερη μαμά του κόσμου !!! 


Μαμά μου χρόνια πολλα 
σ' αγαπώ πολύ 
και εύχομαι να μπορέσω να κάνω για το Νικόλα 
όσα έκανες και κάνεις εσύ για μένα...





Περί ψήφου ο λόγος...

7:02:00 μ.μ. 5 Comments A+ a-

photo via: psifiakoohiro.blogspot.com
Πριν από λίγο γύρισα από το δημοτικό σχολείο - εκλογικό κέντρο... Πρώτη φορά ψηφίζω στον Εύοσμο..Όλα τα προηγούμενα χρόνια ψήφιζα στο χωριό..(ευκαρία και για εκδρομή..χεχε) Μετά το γάμο μας όμως ανοίξαμε εδώ οικογενειακή μερίδα..οπότε κατά τις 5 πήρα το Νικόλα και ξεκινήσαμε...να εκτελέσουμε το εκλογικό μας καθήκον...Εγώ δηλαδή...ο Νικόλας ήρθε για βόλτα (και για να μου υπενθυμίσει για ποιόν ψηφίζω τελικά)...Το σκεφτόμουν εδώ και καιρό...Τι να ψηφίσω..ποιόν...Στο χωριό σχεδόν πάντα έβαζε υποψηφιότητα κάποιος από το σόι, θείος, ξάδερφος, συγγενής τελωσπάντων... (μεγάλο σόι !!) οπότε συνήθως - θέλω να πιστεύω - ψήφιζα άνθρωπο και όχι κόμμα... Ούτως ή άλλως εγώ ποτέ δεν ασχολήθηκα με τέτοιους χρωματισμούς... Ούτε και στο Πανεπιστήμιο...Αλλά ούτε και αργότερα... Εδώ όμως δεν ξέρω κανέναν..Δεν είχα κατασταλάξει σε κάποιον..ούτε και άκουσα ομιλίες - υποσχέσεις...Το  μόνο που ήξερα ήταν οτι δεν θα ψήφιζα κάποιον που τόσα χρόνια κάθεται σε πολυθρόνες χωρίς να κάνει τίποτα και παίρνει παχυλούς μισθούς χωρίς να το αξίζει..μισθούς που θα ζούσαν τρεις οικογένειες..Δεν θα (ξανα) ψήφιζα απατεώνες και κλέφτες. Δεν θα ψήφιζα ανθρώπους που τόσα χρόνια ζουν εις βάρος μου...Ακούγομαι θυμωμένη ; Ίσως ναι... Ίσως κι απογοητευμένη... Αλλα σταμάτησα να είμαι πρόβατο...Και πραγματικά απορώ με όλους αυτούς που τρέχουν στις ομιλίες και κουνάνε σημαίες, που βλέπουν τους διάφορους πολιτικούς και τρέχουν να χαιρετίσουν, να συγχαρούν, να αγκαλιάσουν...Και σκέφτομαι οτι εγώ θα ήθελα να τους πάρω με τα γιαούρτια και τις ντομάτες (αν και εδώ που τα λέμε είναι ακριβά τα άτιμα) Και αναρωτιέμαι...αυτοί οι ενθουσιασμένοι τύποι παίρνουν όλο το μισθό τους ή τη σύνταξη; Δεν ξέρουν κανένα που να έχει χάσει τη δουλειά του, που αναγκάζεται να μεταναστεύσει, που έχει κλείσει την επιχείρησή του...;;; Συμφωνούν με τα χαράτσια, τις κλοπές, τις αρπαχτές ;; Τι να πω... Θυμώνω..Θυμώνω όταν σκέφτομαι οτι το μέλλον του παιδιού μου θα κρίνεται από πορωμένα παππούδια που μπορεί να μην υπάρχουν του χρόνου (χτύπα ξύλο...) Δεν ξέρω αν αυτό που ψήφισα ήταν το σωστό...Ξέρω όμως ότι δεν δίνω άλλες ευκαρίες...Και κάτι τελευταίο που είδα και που πολύ μετάνιωσα (τελικά) που δεν το έβγαλα φωτογραφία...'Οση ώρα περίμενα τη σειρά μου..χάζευα τους τοίχους της τάξης...Ήταν γεμάτοι εργασίες των παιδιών, εικόνες, ζωγραφιές....Και τότε το είδα...Δίπλα από το παραβάν πάνω σε ένα πίνακα ανακοινώσεων ένα χαρτόνι με πολύχρωμα παιδικά γράμματα..σαν χρωματιστά ουράνια τόξα... έγραφε : "Λαέ πεινάς γιατί τους προσκυνάς". Το είδα και έμεινα παγωτό...Κοίτα τι μπορεί να γράψει ένα παιδάκι της τρίτης δημοτικού...Μια πρόταση αγανάκτησης με όλα τα χρώματα που υπάρχουν..Τελικά ίσως υπάρχει ελπίδα ε;;; Καλή εβδομάδα να έχουμε και ας ελπίσουμε για κάτι καλύτερο για όλους μας...

Πρωτομαγιά στο σπίτι..

11:10:00 μ.μ. 9 Comments A+ a-

Πρώτη μέρα του Μάη σήμερα...Η αλήθεια είναι οτι θα ήθελα να είχα κανονίσει κάτι όμορφο για σήμερα... Μερικοί φίλοι πήγαν για πικνικ, άλλοι έξω για φαγητό, άλλοι έψησαν στην αυλή τους, άλλοι πήγαν μια κοντινή εκδρομή, άλλοι στο εξοχικό...όλοι για να πιάσουν το Μάη... Εμείς πάλι δεν καταφέραμε να κάνουμε τίποτα από όλα αυτά...Ο Αντώνης πήγε πρωί πρωί στο γραφείο..(έτσι είναι όταν προσπαθείς για μια νέα αρχή σε κάτι δικό σου...δεν έχει ούτε Κυριακές ούτε αργίες...) Εγώ και ο Νικόλας μείναμε σπίτι...Σαν μια συνηθισμένη μέρα..Μόνο που δεν δούλευα.. Φρουτάκι για πρωινό και μετά παιχνίδι μέχρι τελικής πτώσεως - δικής μου εννοείται γιατί το πιτσιρίκι...ντούρασελ χε χε !!! Αργά το απόγευμα ήρθε το εργαζόμενο αγόρι μου...και χτυπήσαμε μια γρήγορη μακαρονάδα...Ύστερα ανέλαβε βάρδια κι εγώ έριξα έναν υπνάκο (είχα να κοιμηθώ απόγευμα από τότε που ήμουν έγκυος...wow) Μετά την απογευματινή κρέμα του Νικόλα ο Αντώνης γύρισε στο γραφείο κι εγώ πήρα το πιτσιρικάκι να πάμε βόλτα να πιάσουμε το Μάη...Αρχικά είχα σκοπό να εφαρμόσω την πρόταση της Βέρας...(δηλαδή να τσουρομαδήσω- διακριτικά πάντα- κανένα παρτεράκι ή αυλή )και να γυρίσω σπίτι...Αλλά τελικά κάναμε μεγαλύτερη βόλτα..

Όχι δεν είμαστε στην εξοχή..(κλαψ) Είμαστε ακριβώς κάτω από τον περιφερειακό του Ευόσμου.. Είναι η οδός Αντώνη Τρίτση... Και εκεί υπάρχει κάτι σαν...πάρκο να το πω..πρασινάδες να το πω...σχεδόν σε όλο το μήκος του δρόμου...Το λένε και "μπαϊ πας" γιατί όταν είχε πρωτοφτιαχτεί πήγαιναν εκεί για περπάτημα όσοι είχαν κάνει "μπαϊ πας"...Και έβλεπες μπαρμπάδες με αθλητικό παπουτσάκι να σουλατσάρουν...Τώρα βέβαια γίνεται χαμός... Πηγαίνει κόσμος κάθε ηλικίας..για τρέξιμο, για περπάτημα, για ποδήλατο....
Πήγαμε κι εμείς λοιπόν να ξαπλωθούμε στις πρασινάδες να πιάσουμε το Μάη....

Ο μικρός τρελάθηκε με τις πρασινάδες...Μπουσουλούσε σαν τρελός...Έπιανε τα χορτάρια...τον κυνηγούσα...γελούσαμε...γίναμε και λίγο θέαμα ..(αλλά ποιός νοιάζεται...)


Όταν γελάει έτσι, μου 'ρχεται να τον ζουλήξω...


Στο γυρισμό...συνέχισα το λουλουδομάζωμα... Βέβαια στεφάνι δεν έκανα...όμως τα έβαλα στο νεράκι... Κάποια έχουν ρίζες και λέω να τα φυτέψω...ειδικά την αρμπαρόριζα που μοσχοβόλησε...
  Πάει και η Πρωτομαγιαααά!!! Και του χρόνου !!! Καλό μήνα να έχουμε....